Een jaar geleden…

Een jaar geleden kregen we de definitieve uitslag van mijn vaders onderzoeken.. De kanker zou mijn papa fataal worden.

Wat voelde ik me rot vandaag. Ik voelde me weer helemaal zoals een jaar geleden: nerveus, opgefokt, in mezelf gekeerd maar bovenal VERDRIETIG!
Ik dacht altijd dat ik pressies wist hoe ik me zou voelen als één van mijn ouders kanker zou krijgen maar wat zat ik er naast zeg. Ik was/ben sterker en hoopvoller dan ik ooit had kunnen denken! Maar dat ik zoveel verdriet kon voelen wist ik niet!

Nu mijn vader er niet meer is zit er een gat in mijn hart. Dat is heel vreemd maar het voelt gewoon leeg. Ik heb 8 maanden lang gezorgd voor mijn vader en dat is weggevallen.. Mijn vader is weggevallen..

Als ik terug kijk op het afgelopen jaar dan was het een achtbaan van emoties. Verdriet om mijn vaders ziekte en overlijden. Hoop op zijn genezing. Geluk in Madurodam (uitje via stichting Ambulance Wens). Angst om mijn vader te verliezen. En nog veel meer emoties, ook emoties die ik nog niet eerder gevoeld had.

Ik heb wel geleerd dat het belangrijk is om NU te leven. Je weet nooit wanneer het einde in zicht is. En dat geluk in de kleine dingetjes zit, mijn vader werd bijvoorbeeld gelukkig van muziek of een milkshake. Kleine dingen die een zieke man heel blij maken!

‘Leef vandaag! Gisteren is al geweest en morgen moet nog komen’

2 gedachtes over “Een jaar geleden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s