Bijna een halfjaar…

Op 25 juli is het alweer een halfjaar geleden dat mijn vader stierf.

Sinds het moment dat mijn vader overleed is alles veranderd. Ik ben niet alleen mijn vader verloren maar ook mijn maatje! Met mijn vader kon ik lachen, huilen, gieren en brullen.

De afgelopen maanden zijn er heel veel dingen veranderd in mijn leven. Ik heb een baan en ik ben daardoor ook steeds meer bezig met mijn uitzet. Dat zijn dingen die ik graag zou willen delen met mijn vader, maar dat kan niet. Ik moet dat leren accepteren, maar dat lukt me niet. Ik kan niet accepteren dat mijn vader 20, misschien zelfs wel 30 jaar te vroeg van me is afgenomen.

Ik dacht pas na over de toekomst, over kinderen. Ik zal later moeten vertellen aan mijn zoon of dochter dat hij/zij maar 1 opa heeft. En dan moet ik daarna natuurlijk ook uitleggen waarom hij/zij niet net als andere kinderen twee opa’s heeft. En wat moet ik dan zeggen? “Lieve schat, je opa is overleden toen ik nog een kind was. Hij was heel erg ziek” of moet ik liegen en zeggen dat opa er gewoon even niet is? Kan ik een kind van bijvoorbeeld 4/5 jaar zeggen dat zijn/haar opa dood is of krijgt hij/zij daar later last van? Allemaal dingen waar ik me suf over pieker! Zo zijn er meer dingen hoor waar ik over nadenk.. Wie brengt mij bijvoorbeeld naar het altaar als ik ga trouwen of wie komt dat mooie kastje in elkaar zetten in mijn nieuwe huisje?

Gelukkig heb ik een hele lieve vriend die me aan het lachen maakt en die zorgt voor genoeg afleiding zodat ik niet steeds aan mijn vader hoef te denken. Ik denk graag aan mijn vader hoor begrijp me niet verkeerd maar het geeft een verdrietige nasmaak waar ik kippenvel van krijg.

Papa, ik hou van je,
en ik mis je iedere dag!
Kon ik je nog maar één keer knuffelen,
en zeggen hoe belangrijk je voor me bent!

7 gedachtes over “Bijna een halfjaar…

  1. ik wou dat ik iets kon zeggen dat je kan troosten,
    maar dat kan ik niet, ik haat clichés
    het enigste wat ik kan zeggen als vader van een enige dochter is dat ik denk dat hij weet hoe belangrijk je voor hem bent, meer nog, het allerbelangrijkste!

    1. Mijn vader is voor mij altijd het belangrijkst geweest, en nu nog! Ik ging voor hem door het vuur zoals hij dat altijd voor mij deed. Ik en mijn vader waren meer dan familie we waren echt maatjes!
      Bedankt voor je reactie, het is lief wat je zegt!

  2. btw, ik klik de knop “leuk” aan, eerlijk gezegd is dit eigenlijk wat ongepast, maar ik bedoel dat ik het lief geschreven vindt (of zoiets, vind de juiste woorden niet)

  3. De tijd lijkt soms te vliegen en te kruipen hé. Het eerste half jaar leek in één, twee, drie voorbij te gaan bij mij. En toch konden de dagen ook zo tergend lang lijken te duren, de slechte dagen dan toch. De dagen waarop je hoofd en lichaam zo zwaar voelt door alle pijn en door al het verdriet.
    Maar je moet je optrekken aan de goeie dagen. De dagen waarop je met een glimlach aan je papa kan denken. De dagen waarop je blij bent dat hij zijn super papa was.

    En die dingen waarover je piekert zijn heel normaal, dat doe ik ook nog regelmatig. Je daarover druk maken helpt volgens mij niet echt. Laat je gedachten de vrije loop maar pieker er niet op los.

    De dagen waarop het een maand, een half jaar, een jaar, … geleden is, zou je zo willen overslaan maar ze horen er nu eenmaal bij. Bij mij is het binnen drie maand al drie jaar geleden, zo gek want het lijkt helemaal niet zo lang geleden. De tijd is iets raars…

    Om af te sluiten wil ik je gewoon nog heel veel moed wensen en vooral veel hoop. Hoop op licht in de duisternis en je zal het licht voelen in je hart.

    Warme groetjes xx

    1. De tijd is zeker iets raars. Het afgelopen halfjaar was erg onwennig. Eigenlijk een beetje een zoektocht naar mijn gevoel. Hiermee bedoel ik dat ik vooral probeerde uit te zoeken wat me blij maakte en wat niet zodat ik mezelf niet zou kwellen met mijn verdriet. Ik geef toe dat ik het verdriet soms op zoek, dan moet ik die opgekropte tranen gewoon kwijt!

      Dat piekeren levert inderdaad niks op omdat ik de situatie simpelweg niet kan veranderen. Sommige situaties brengen me gewoon enorm aan het piekeren, echt irritant is dat.

      Bedankt voor je fijne berichtje! Als ik je blog en je reacties lees dan voel ik dat het met mij wel goed komt, misschien nu nog niet maar later vast wel. Het kost gewoon tijd, heeeeel veeeeel tijd!

      1. Ik zocht het verdriet soms ook expres op. Want soms kan je echt het gevoel hebben dat je moet wenen en dat het er niet zomaar zal uitkomen. Volgens mij is het net goed om dan eens even het verdriet op te zoeken.

        Tijdens het herlezen van mijn schriftje las ik dat ik ook enkele boeken heb gelezen over rouwen. (Misschien heb je dit ook al gelezen op mijn blog?) Dit heeft mij wel geholpen, misschien kan het jou ook helpen?
        In één van de boeken stond: in het begin is het ‘pijn zijn’ en naarmate de maanden en jaren vorderen is het ‘pijn hebben’.
        Dit klopt echt en misschien geeft het jou wat goede moed!

        En ik vind het ook heel fijn dat het lezen van mijn blog je wat hoop op een betere toekomst geeft. Verdriet delen helpt echt.

        Groetjes

      2. Soms moeten de tranen er inderdaad gewoon even uit!

        Ik kijk wel af en toe documentaires over kanker en dat helpt wel! Een geschikt boek heb ik eigenlijk nog niet gevonden, ik zal je blog hiervoor nog even na spitten ;).

        Verdriet delen helpt zeker!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s