Lieve papa,

Afgelopen vrijdag was het een half jaar geleden dat je stierf.
Een halfjaar.. Het klinkt zo lang maar het voelt nog heel kort geleden.
Rond 11:00 uur stonden we bij Boers voor een mooi plantje, we hebben voor een vrolijke rieten mand gekozen met roze en oranje bloemetjes erin. Ook hadden we een kaars en een aansteker gekocht (was ik thuis vergeten, niet zo slim natuurlijk). Om 11:15 uur stonden we voor je graf. Heb je ons gezien? Anne en ik hebben samen een kaars aangestoken en alle planten maar weer eens water gegeven, het was wel nodig hoor! We zijn ook nog even langs oma’s graf gelopen.

Er zijn zoveel dingen die ik je wil vragen en zoveel dingen die ik je wil vertellen.
Weet je al dat Anne rookt? Ze zegt dat ze het doet zodat ze wat te doen heeft, dan kan je beter gaan tekenen, hardlopen of pottenbakken toch? En ik dobber wat rond. Soms stormt het dus dan lukt dobberen niet zo goed, maar ik doe mijn best.

Ik schrijf dit terwijl ik rond dobber in Frankrijk (het is woensdag 30 juli). De baas van Michael die had dubbel geboekt en kon niet meer annuleren dus zijn wij in zijn plaats naar het verre Frankrijk afgereisd. Een reis van normaal 9,5 uur maar in ons geval maar liefst 13 uur! Ik moet eerlijk toegeven dat ik al vanaf aankomst last heb van een lichte vorm van heimwee. Ik mis de Nederlandse taal, het eten, en ja hoor ook mama! Gaande weg werd de heimwee erger. De TomTom is stuk gegaan na de Belgische grens en zoals je weet gaat kaartlezen me meestal niet zo goed af maaaaaar nu gaat het gek genoeg als een trein! We kunnen alles vinden! Ik moet eerlijk toegeven dat we maar één keer echt ver het park uit zijn geweest maar alsnog vind ik het knap! De Franse bevolking is (sorry sorry sorry) arrogant, niet normaal zeg! Ze hebben niet eens het fatsoen om netjes Engels te praten, ze kunnen het gewoon niet. Maar als wij dan in Frankrijk met een lege tank komen te zitten is dat knap irritant als de Franse je niet kunnen helpen! Er was bijvoorbeeld een vrouw die ons naar het zelfde punt terug stuurde (waar we dus al stonden -.-). Gelukkig konden we wonder boven wonder één vrouw vinden die in gebrekkig Engels kon uitleggen dat het tankstation niet ver weg was.

Vandaag gingen we naar de zee.. Ik en het strand is al een slechte combinatie maar we gaven het een kans. En uiteraard de zee greep Michael bij zijn lurven en hij verloor zijn bril. In het zee water. In fucking Frankrijk. Dag dag bril! Zo als je leest papa kennen wij Frans niet en Frans ons ook niet (of we willen elkaar niet kennen, dat kan ook). Al met al heeft ons dat doen besluiten om 2 dagen eerder naar huis te gaan. Ik verlang met heel mijn hart naar Nederland!

Lieve papa, ik ga deze brief positief afsluiten (dat mag ook wel na al dat negatieve, zou je zeggen). Ik hoop dat je het daar boven naar je zin hebt en dat je aan ons denkt, zo af en toe. Ik denk wel heel vaak aan jou, elke dag! Papa, ik mis je en ik hou zielsveel van je!

Kussie van Maantje.

8 gedachtes over “Lieve papa,

  1. Jacqueline Abrahams

    Heel mooi afgesloten Maan, en heel lief. Jammer dat de vakantie een tegenvaller was… maar ja… wij hadden vorig jaar al ingezien dat Frankrijk het niet was voor ons.

  2. Jacqueline Abrahams

    je verwoord het echt heel mooi! Het is niet niks om je vader zo jong te verliezen, aan zo’n vreselijke ziekte. Maar doordat je zoveel tijd met hem hebt doorgebracht tijdens zijn ziekte heb je ook extra veel leuke en waarschijnlijk ook minder leuke herinneringen aan hem… probeer alleen aan de leuke herinneringen te denken. En elke dag op mijn verjaardag denk ik ook aan jouw vader. Hij is immers gelijk met mij jarig.

    1. Ach het was maar een vakantie, volgend jaar word het vast leuker!

      Over m’n vader schrijven gaat eigenlijk vanzelf, ik denk dat dat door het verdriet komt. Ik sta er eigenlijk nooit bij stil dat het andere mensen ontroerd wat ik schrijf.

      1. Stilstaan is niet erg volgens mij, het geeft je de tijd om over alles na te denken.
        In het begin leek er bij mij ook niets vooruit te gaan, je voelt zo veel waardoor je eigenlijk niet meer kan volgen wat je voelt. Dan kan het dus lijken dat er niets veranderd. Maar als je later zal terugkijken op deze tijd, zal je merken dat je wel degelijk vooruit ging. Al is het maar wat spartelen en obberen en vaak weer bijna verdrinken, je gaat langzaam maar zeker verder.
        Je komt er wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s