(Tijdelijk) ongelukkig! :(

Ik heb in de nacht van maandag op dinsdag de hele nacht liggen huilen. Ik was zo verdomd verdrietig! Ik miste papa zo super erg dat ik er in verdronk.

Er was ook wel wat voorgevallen hoor. Ik kan hier niet te veel over uit wijden (jammer genoeg, ik zou namelijk graag mijn hart bij jullie luchten!) omdat ik denk dat de personen die me zo verdrietig hebben gemaakt niet weten dat ik me zo voel, ik voel me ook vooral gekwetst. Ik kan er met hun niet over praten want dan volgt een tirade waarin ik word afgeschilderd als een dom meisje dat overal te jong voor is en denkt dat ze alles weet maar eigenlijk nergens verstand van heeft…

Dus het gevolg was een lange slapeloze maar bovenal verdrietige nacht! Ik heb me in tijden niet zo verloren gevoeld. Ik mis mijn vader, zijn knuffels, zijn schouder om op te huilen, zijn lach.. Ik mis echt alles aan mijn vader! Het gevoel dat ik maandagnacht had ben ik nog steeds niet helemaal kwijt. Mijn papa zal ik altijd missen, maar ik ben nu gewoon echt even ongelukkig. Ik hoop dat ik me snel weer iets beter ga voelen.

Ik heb een ‘ik doe net alsof ik gelukkig ben’ masker op, dat helpt me. Ik kan net doen alsof ik me prima voel ook al huil ik van binnen. Soms zet ik m’n masker even af en ben ik even echt mezelf, even los van het opkroppen. Dat is maar voor even want daarna gaat mijn masker weer op! Niet omdat huilen zwak is, want dat is het zeker niet. Ik heb dat masker op om mezelf te beschermen. Als ik toegeef aan mijn rot gevoel, mijn wanhoop dan raak ik dat gevoel niet meer kwijt. Dan sluipt dat gevoel naar binnen en laat het me niet meer los, dan overspoeld het me. Dat wil ik niet. Ik ben liever gemaakt blij dan dood ongelukkig!

11 gedachtes over “(Tijdelijk) ongelukkig! :(

  1. Hoi Manuela,
    ik wou dat ik de woorden kende om je te helpen of te troosten,
    maar ik ken ze niet.
    Je kent jezelf wel best, maar ik vrees toch een beetje dat het niet zo gezond is alles en lang op te kroppen. Ik heb al begrepen dat je echt positief bent en een sterke persoonlijkheid hebt, maar uiteindelijk denk ik dat opkroppen zich gaat wreken op den duur.
    Ik weet het ook niet hoor, gewoon maar een bedenking die ik me maak, en ik besef best dat ik makkelijk praten heb.
    Wat ik wel weet is dat er op verdriet geen leeftijd staat, en totaal niks te maken heeft met dom zijn of ergens verstand van hebben.
    Hopelijk gaat het snel terug beter,
    ik duim voor je!

    1. Opkroppen is inderdaad niet goed, daar ben ik me wel bewust van. Ik wil alleen niet dat meisje zijn dat constant verdrietig is en huilt om haar vader. De mensen om me heen die staan allang niet meer stil bij mijn verdriet, die gaan verder met hun leven. Het voelt alsof ik daarom niet mag/kan huilen omdat de mensen om mij heen die fase al voorbij zijn, als ik huil dan voel ik me een aansteller. Ook al weet ik dat ik me niet aanstel. Ik denk dat uitgebreid huilen in het openbaar gewoon niet in mijn genen zit.

      1. iedere relatie tussen twee mensen is anders, of dat nu man/vrouw is, vader/dochter, moeder/zoon, broer/zus…..en hoe intenser de relatie, hoe groter het verdriet bij verlies. Hoe zouden andere mensen kunnen uitmaken hoeveel verdriet jij hebt? Hoe jij je voelt?
        Ik denk dat het gemis nooit zal overgaan, maar dat je er mettertijd mee zal leren omgaan, het een plaatsje geven. En zal je mensenkennis krijgen om te weten bij wie je jezelf mag zijn, en anderen bij wie je misschien beter wat meer oppervlakkig blijft zoals ze zelf zijn.
        Sorry, maar ‘k geraak niet zo goed uit mijn woorden, hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
        veel sterkte en goeie moed.

      2. Ik begrijp wat je bedoelt. Ik denk ook dat ik uiteindelijk wel leer om met mijn verdriet om te gaan, momenteel worstel ik daar nog een beetje mee. Ik vind het nu inderdaad nog moeilijk om te peilen bij wie ik dat zogenoemde ‘masker’ kan afzetten ;). Sinds ik geen vader meer heb en om moet gaan met dat verdriet leer ik mezelf wel beter kennen! Ik snap mijn eigen emoties nu beter.

        Bedankt voor je berichtjes. Het voelt goed dat er mensen zijn die met me meeleven!

  2. Caroline

    Mijn moederhart huilt als ik dit lees. Je hebt al genoeg verdriet te verwerken omdat je je vader op zo’n jonge leeftijd moet missen. Laten we met zijn allen met respect en begrip met elkaar omgaan.

  3. Tiina

    Heeei meissie,

    Ik weet precies hoe je je voelt. Je hebt je ups en downs, dat hoort bij het rouwen. Tuurlijk mag je verdrietig zijn en om je vader huilen, dat is niet meer normaal. Ik kan je moeilijk zeggen dat je niet alles op moet kroppen, want dat doe ik namelijk zelf ook. Maar je moet jezelf wel de tijd geven om te rouwen, bij iedereen gaat het rouwen op een andere manier. Geef jezelf eens een dag, om de zoveel tijd, dat je lekker aan jezelf denkt en lekker gaat huilen, zoek foto’s op van je vader, luister muziek die hij mooi vond, ga naar plekken waar je mooie herinneringen met je vader hebt gemaakt. Zoals ik al zei, iedereen rouwt op zijn eigen manier, niemand die jou kan zeggen hoe je moet rouwen en met bepaalde dingen om moet gaan, doe het lekker op je eigen manier.

    Sterkte meissie. Het lijkt nu vast nog ver weg, maar op een dag wordt de pijn minder en dan ga je weer genieten van het leven.

    Xxxx Tiina 😙

  4. Jolanda

    Hoi manuela,

    Het blijft moeilijk en je zal hem altijd blijven missen. sommige dagen denk je dat het wel gaat en andere dagen grijpt het je keihard bij je strot. Begraaf je verdriet niet, het moet er uit. Ook al is het steeds langer geleden ( nu nog niet, het is nog zo vers). Houden van verjaart niet. Sterkte meis, ik denk aan je. Jolanda xxxxx

    1. Hoi Jolanda,

      Ik heb inderdaad dagen dan word ik zingend en fluitend wakker maar er zijn ook dagen dan draai ik me liever nog eens om en wil ik mijn bed gewoon niet uitkomen. Eigenlijk moet ik gewoon eens een keer toegeven aan zo’n dag en dan lekker in mijn bed blijven liggen!

  5. Lieve Manuela,

    Ik leef echt heel erg met je mee. Ik begrijp je gevoelens helemaal. Dat masker draag ik ook nog vaak, maar zoals je zelf schrijft, op de duur leer je bij wie het goed en veilig voelt om je masker eens af te nemen. Zoek naar dingen die je kunnen helpen. Dat kunnen mensen zijn tegen wie je kan praten, dat kan het schrijven zijn van je blog, dat kan – zoals anderen reeds zeiden – luisteren naar muziek zijn, foto’s bekijken, … Die zoektocht is niet eenvoudig en lijkt soms eindeloos te duren.
    Toch moet je steeds in je achterhoofd houden dat de weg die je aflegt niet voor niets is, je zal stap voor stap weer gelukkig worden. En die tijdelijke ongelukkigheid zal zo goed als verdwijnen.
    Ik kan spijtig genoeg niet zeggen dat het helemaal verdwijnt, want ja, soms voel ik mij ook nog ongelukkig. Maar totaal anders ongelukkig als in het begin. Beter ongelukkig.

    Doorleef alles en leef door alles, het komt goed. Heb vertrouwen in jezelf, je geraakt erdoor!

    Warme groeten xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s