Tranen

Lieve papa,

Afgelopen vrijdag had ik het in m’n hoofd gehaald je even te bezoeken op de begraafplaats. Ik was me er jammer genoeg niet van bewust dat de Maasdijk afgesloten is. Toen ik met volle snelheid de Groeneweg uit fietste stonden er overal hekken en moest ik +- 3 km omfietsen. Nadat ik tegen de rijrichting in een rotonde over gereden was waar de automobilisten 60 kilometer per uur reden zag ik wonder boven wonder de Maasdijk. Het einde was in zicht dacht ik maar nee hoor er zat een sloot tussen mij en de Maasdijk. Dat betekende dat ik 10 minuten langer bezig was om de begraafplaats te bereiken. Na 10 kilometer van spookrijden en tegenwind ben ik aangekomen op m’n eindbestemming, je graf. 

Nadat ik alle plantjes water gegeven had en wat doden blaadjes en planten had weggegooid ben ik voor je graf gaan zitten. Mijn iPhone bracht Elvis Presley ten gehore en vals zong ik mee. Een oudere vrouw kwam via de achteringang van het kerkhof mijn kant op lopen. Ze groette me vriendelijk en pakte een gieter. Een kwartiertje later besloot ik nog even het graf van oma te bezoeken. Er stonden roze en blauwe Hyacinten. Het zag er vrolijk uit. Daarna ben ik richting fiets gegaan en heb ik nog een bezoekje gewaagd aan je woning.

Aangekomen bij je huis zocht ik in m’n linker jaszak naar mijn sleutelbos en draaide de voordeur open. Ik zag in de schuur dat het ligt nog aan stond. De makelaar zal het ligt wel vergeten zijn uit te zetten nadat hij het huis bekeken had. Ik heb wat rond gesnuffeld en vond mijn oude ‘klasgenootjes boekje’. Een boekje waarin je klasgenootjes (in mijn geval ook kennissen en familie) iets schrijven over zichzelf. Eigenlijk gewoon een vriendenboekje alleen dan net anders (snap je?). Ik ben al lezend op je bed geploft. Het plafond was nog mooi wit trouwens. Ik kan me nog herinneren dat ik, mama en tante Saskia alles hadden schoongemaakt toen je huis in de verkoop ging. Ik lag op je bed en dacht aan toen je ziek was maar ook aan toen ik nog een klein mini Maantje was. Eigenlijk dacht ik vooral aan hoeveel ik je mis. Ik kreeg een sms’je van een vriendin die zei dat als je nu naar beneden kijkt vanaf je wolk dat je zeker trots zal zijn en dat je mij vast en zeker ook mist. En toen kon ik me niet meer groot houden, ik brak. Ik heb toen op je bed tranen met tuiten gehuild. Ik mis je zo ontzettend. Ik vind het zo oneerlijk dat ze juist jou van me hebben afgenomen. Ik zou er alles voor over hebben om je nog één keer te zien. Ik denk alleen dat ik daar nog aardig wat jaren op moet wachten want zolang ik leef zal dit niet gaan gebeuren (nee ik ben niet suïcidaal). Toen ik mijzelf weer bij elkaar geraapt had was het al donker en ben ik dat pokke eind weer naar huis gaan fietsen. Onderweg heb ik besloten toch nog even langs Michael te gaan aangezien ik daar toch praktisch langsreed. Toen ik uiteindelijk thuis aan kwam was ik kapot! 

De afgelopen weken waren zwaar. Ik mis je bij alles. Ik ben bang voor de toekomst want de pijn word niet minder. Ik hoop dat het goed komt met me. Dat ik over 10, 20 of misschien 30 jaar niet meer verdrink. Dat ik dan aan je kan denken zonder dat de tranen achter mijn ogen branden. We zullen zien! 

Dag lieve papa.

Kussie van Maantje.

4 gedachtes over “Tranen

  1. Wauw, ik begrijp je gevoel zo goed. Wat rot dat het zover omfietsen was! Gelukkig ben je er toch gekomen. Ik snap je als geen ander dat het teveel wordt. Het leven is soms ook gewoon zo ontzettend oneerlijk. Helaas horen die momenten waarop je huilend op bed ligt er ook bij terwijl bijna niemand dat begrijpt lief dat je vriendin nog n berichtje heeft gestuurd. Ik weet zeker dat er veel mensen aan je denken. Liefs!

    1. Bedankt voor je berichtje. Het maakt me vaak boos, die oneerlijkheid. Dan denk ik aan alle momenten die mijn vader nu gaat missen en dan word ik ik verdrietig maar ook boos/gefrustreerd. Soms heb ik dan het gevoel alsof alles tegenzit, al het mooie in het leven zie ik dan even niet. Ik hoop dat die boosheid ooit weg gaat of minder word.

  2. eric

    Na het lezen krijg ik zelf ook weer tranen in me ogen. Ik heb dat soort dagen dat ik me vader heel erg mis nog steeds wel. Dat had ik eigenlijk zelf nooit van te voren gedacht. Ik ga er wel steeds beter mee om.

    Die frustratie begrijp ik ook wel. Ik kon met me vader over veel dingen goed praten, en hij gaf me vaak goede adviezen. Dat ben ik nu kwijt. Ik heb wel andere mensen om me heen, maar dat is toch anders. Die dingen die ik nog met me vader wilde doen gaan nu niet meer. Daar is niets aan te veranderen.

    Ik zelf een huisdier (een fret) genomen om de somberheid te bestrijden, wat mijn vader, toen we nog samenwoonde, niets aan vond. Dat werkt goed voor mij. Het geeft me ook een beetje afleiding.

    Veel sterkte toegewenst,voor als de volgende bui komt overvliegen. 🙂

    1. Ik vind het vooral lastig als ik moet werken of een afspraak heb en ik me juist dan heel rot voel. Ik twijfel dan of ik het zal vertellen of dat ik het voor mijzelf houd. Heb jij dit ook?

      Ik moet ook soms huilen hoor als ik denk aan wat m’n vader allemaal gaat missen. Ik heb altijd een hele goede band gehad met mijn vader en vertelde hem altijd alles en meestal ook als eerste. Nu kan ik alleen nog tegen een foto praten wat totaal niet het zelfde is.

      Gaaf dat je een fret hebt! Ik merk ook dat dieren me rust geven. Ik heb zelf een cavia waar ik inderdaad veel mee knuffel als ik me rot voel. Dieren oordelen niet dat is fijn, dus als ik me dan rot voel dan hoef ik dat niet te verbergen.

      Ik hoop dat je het ooit een plekje kan geven. Dat hoop ik ook voor mezelf. Ik denk dat het gemis nooit weg gaat maar misschien word het op den duur minder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s