De vijfentwintigste

Het is vandaag weer de vijfentwintigste.. We zijn weer een maand verder verwijderd van de laatste keer dat ik hem zag. In totaal leef ik al zestien maanden zonder mijn vader. Zestien hele lange vervelende rot maanden. Natuurlijk was niet alles k*t maar mijn leven had vele malen leuker kunnen zijn als mijn vader er gewoon was geweest, al besef je dat op dat moment natuurlijk niet. 

Vandaag dacht ik aan hem, zoals ik altijd doe. Het deed niet meer pijn dan gisteren en zal ook niet meer pijn doen dan morgen. Dat is een vooruitgang. Een jaar geleden deed de vijfentwintigste zoveel pijn dat ik m’n bed niet uit wilde. Ik weet niet of het door de rugpijn kwam maar ik was vanmorgen verrassend sneller uit bed dan vorig jaar. Om twaalf uur zat ik al aan het ontbijt. 

Uiteindelijk is er dus toch hoop. Hoop dat het verdriet ooit omgezet word in iets positiefs. Al kan ik me dat nu nog moeilijk voorstellen. Mensen zeggen dat er een moment komt waarop je uit je bed stapt en weer zin hebt in het leven en in de dag die komt maar, hoelang duurt het nog voordat dat moment aanbreekt? Een jaar? Tien jaar? Soms denk ik dat dat moment van mij nooit hoeft te komen. Hoe meer ik papa mis hoe minder ik hem vergeet. Dat is het enige waar ik echt bang voor ben. Ik ben bang dat ik hem uiteindelijk vergeet. 

Als ik papa kan vergeten dan kan hij mij ook vergeten. Nog iets om bang voor te zijn. Wat nou als ik straks dood ga en papa staat me niet op te wachten bij de hemelpoort. Wat als hij me vergeten is. Diep van binnen denk ik te weten dat mijn vader mij nooit zal vergeten. 

De tijd zal het leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s