Anderhalf jaar

Eens in de zoveel tijd word ik geconfronteerd met een ‘papadag’.. Afgelopen zaterdag was het weer zo ver, mijn vader was anderhalf jaar gestorven, weg, foetsie, verdwenen.

Ik werd wakker van het geluid van de regen, het druppelde heel rustgevend op onze tuintafel. Na een kopje koffie was het tijd om mijn oma te verblijden met een ontbijtje bij de V&D en een uurtje boodschappen doen bij de Albert Heijn. Ik merkte dat ik ontzettend moe was en daardoor nogal prikkelbaar werd, in de weg lopende winkelbezoekers werken dan niet echt mee. Als twee zonnestraaltjes (not) hebben mijn moeder en ik alle tuincentrums in het Westland en omstreken bezocht. Om half 4 was ik het helemaal zat dus ben ik na een warme douche in mijn bed gaan liggen. Ik was zo moe, doodmoe..

Om half 7 heb ik 2 enchilada’s naar binnen gepropt om vervolgens weer als een dood vogeltje op de bank te ploffen. Nadat ik elke zender op de televisie al twee keer langs gezapt was vond ik het eigenlijk wel mooi geweest. Om 23:00 uur heb ik het ligt uit gezet en deze beroerde zaterdag vaarwel gezegd.

Het was een ontzettende rot dag.. Als het weer beter was geweest en ik niet zo moe was, had ik me vast een stuk beter gevoeld. Maar nee, ik kon me niet verzetten tegen dat vreselijke gevoel, ik had er de puf niet voor. Ach je moet maar denken, ergens op de wereld gaat iemand nu op een legosteentje staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s