Feestdagen

De feestdagen liggen weer voor de deur. Sinds mijn vader er niet meer is zijn de feestdagen niet meer het zelfde. Vroeger keek ik altijd al weken van te voren uit naar kerst, telde ik de dagen af en was ik altijd aan het nadenken over mijn verlanglijstje. Nu word ik er eigenlijk heel nerveus van. Een familiefeest is geen familiefeest meer aangezien mijn familie niet meer compleet is.

Laat ik bij het begin beginnen. Ongeveer 7 jaar geleden kreeg mijn oma longkanker. Een gevecht van 9 maanden begon. Het was de eerste keer dat ik iemand zag die zo ziek was. Op 22 augustus 2009 overleed mijn oma. Mijn vader was weggestuurd om medicijnen te halen en toen hij in de auto zat op weg naar de apotheek kreeg hij een telefoontje van mijn opa dat het niet meer hoefde. Op de verjaardag van mijn zusje was het condoleren, uiteraard was iedereen inclusief mijn zusje zelf haar verjaardag vergeten. Behalve mijn vader, die had kleine taartjes geregeld om het toch nog een beetje feestelijk te maken voor mijn zusje. De dag daarna was de begrafenis. Het was de eerste keer voor mijn zusje en ik dat we een uitvaart meemaakte. Mijn oma en mijn vader hadden een hele hechte band, mijn vader was daardoor ook heel erg verdrietig. Ik had mijn vader nog nooit zo gezien. De jaren daarna waren heel zwaar voor mijn vader, hij miste zijn moeder iedere dag.

Een paar jaar later kreeg mijn opa, de vader van mijn moeder, kanker in zijn nier. Mijn opa’s nier werd weggehaald en het zag er allemaal goed uit. Kort daarna bleek dat hij ook nog poliepen had in zijn blaas, deze poliepen zijn weggehaald. Na verder onderzoek bleek dat het bij mijn opa goed mis was. Na een kort ziekbed is uiteindelijk mijn opa gestorven. De uitvaart was heel mooi en emotioneel. Mijn moeder kon het overlijden van mijn opa maar moeilijk een plekje geven omdat ze zich een beetje schuldig voelde. Ze had het gevoel dat ze niet genoeg had gedaan voor haar vader. Ik ben van mening dat mijn moeder alles heeft gedaan wat ze kon doen!

Een jaar na het overlijden van mijn opa kreeg papa kanker. (Inmiddels is dat verhaal bij jullie wel bekend.) Een ziekbed van 8 maanden volgde. Veel gesprekken over de dood en over de uitvaart. Dit keer waren we er veel dichter bij betrokken en werd er ook om onze hulp gevraagd. Langzaam zagen we papa afglijden en op 25 januari 2014 stierf ook mijn vader aan de gevolgen van kanker.

In 7 jaar tijd ben ik 3 familieleden verloren aan deze slopende ziekte. Het hele idee van rond de kerstboom cadeautjes uitpakken en met familie lekker eten is weg. Mijn familie is namelijk nogal gekrompen. Ik kijk daardoor dus ook niet echt uit naar de feestdagen. Natuurlijk ga ik gewoon meedoen met de feestpret en zal ik ook zeker lachen en plezier hebben. Wel zal ik denken aan de mensen die ons zijn ontvallen. Ik zal huilen om het verlies en lachen om de herinneringen. Ik zal mijn zusje omhelzen en haar zeggen hoe trots ik op haar ben. Ondanks alles staan we er nog steeds, in al die jaren hebben we geen dag gemist. Ik zal 2016 in gaan met een traan, denkend aan mijn vader. Wat had ik hem graag meegenomen 2016 in, vooral nu Michael en ik samen een huisje hebben gekocht.

Ik ben benieuwd wat de kerst, het eindejaarsfeest en het nieuwe jaar me gaat brengen. Zolang we het maar met zijn allen doen ben ik tevreden.

Lieve mensen als ik jullie niet meer spreek wens ik jullie alvast fijne feestdagen en een knallend, gezond en mooi 2016!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s