Twee jaar..

Hoi Pap,

Morgen is het twee jaar geleden dat ik voor het laatst tegen je sprak, je voor het laatst omhelsde en voor het laatst ‘ik hou van je’ tegen je zei. Twee jaar klinkt als een hele tijd en het voelde soms ook verdomd lang. Ik denk de laatste weken vaker aan de laatste dagen van je leven. De laatste dagen waren zwaar en wazig maar ook intens en mooi. We hebben nog van alles tegen elkaar gezegd, voornamelijk liefdevolle woorden van afscheid maar ook praktische zaken werden besproken. Ik weet nog dat je tegen me zei dat ik goed voor Annemarie moest zorgen als jij dat niet meer zou kunnen en dat je trots op me was. Je moet weten dat ik ook trots op jou ben. Ik ben trots op je manier van leven en op je positieve instelling. Ik ben ook boos en verdrietig, niet op jou maar op de situatie. Ik ben boos dat juist jou dit moest overkomen en verdrietig dat je er niet bent om mij te zien op groeien. Michael en ik hebben ons eerste huisje gekocht een paar weken geleden, we moeten nu van alles regelen. Ik had jou daar zo graag bij willen hebben! Je zou zo trots zijn! Ik baal dat mijn schoonvader nu overal bij kan helpen, niet omdat ik hem niet aardig vind maar omdat jij er ook bij had moeten zijn. Ik mis je iedere dag en iedere dag een beetje meer. Ik hoop dat als je naar beneden kijkt dat je dan ziet hoeveel ik om je geef en hoeveel ik je mis. Ik hoop dat je naar beneden kijkt met een glimlach op je gezicht en een trots gevoel. Ik hoop echt dat je tevreden bent over hoe ik alles aanpak. Ik weet nog dat je zei dat je hoopte dat we gewoon door zouden gaan met ons leven nadat je gestorven zou zijn. Ik geloof dat dat niet gaat pap. Sinds die dag is het leven niet meer het zelfde. Het voelt alsof ik een roeibootje ben.. Ik moet roeien om vooruit te komen en iedere keer als er een hoge golf komt raak ik uit koers en kost het tijd en moeite om weer verder te roeien. Iedere keer als ik denk dat ik lekker aan het roeien ben komt er een hoge rot golf die me uit koers brengt. Er zijn periodes waarop ik me in stormachtige wateren bevind en er zijn periodes waarop het heerlijk windstil is. Gelukkig is ons nieuwe huis een goede vorm van afleiding.

Pap, morgen word zwaar en verdrietig maar ik zal moeten roeien. Ik kan niet bij de pakken neer gaan zitten en zal de zee moeten trotseren. 

Ik hou van je!

Liefs Maan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s