He daar is ze weer!

Oke, ik ben terug van blogvakantie.. Ik had een paar maanden geleden besloten dat ik niet meer zo veel zou bloggen over mijn vader. En dat is gelukt. Alleen voelt het zo raar. Ik bedoel, ik ben hem niet vergeten hoor ik schrijf alleen even niet. En de laatste tijd voel ik toch de drang om even wat gevoelens van mijn hart te schudden. Kijk, mijn vader was een hele trotse man. Op zijn kinderen bedoel ik dan hé. Hij liet altijd merken hoe trots hij was en hoe goed hij het vond wat we allemaal bereikte en deden. Toen hij dood ging voelde het alsof niemand meer trots op me was, wat onzin was natuurlijk maar zo voelde dat gewoon. Ik had heel sterk het gevoel dat wat ik ook zou ondernemen het er eigenlijk niet toe deed. Ik kan hem toch niet meer trots maken, niemand was meer trots. Dat zorgde voor een soort leegte die ik niet kan omschrijven. Op een gegeven moment kwam ik tot de ontdekking dat ik niet alleen was, er was meer dan alleen mijn vader. Hierdoor kon ik de leegte opvullen met herinneringen en gedachtes aan hem. Dat was goed maar tegelijkertijd ook raar.. Ik wilde heel erg aan mijn omgeving laten weten dat ik hem niet vergat ook al ging ik gewoon werken of naar muziekles of andere hedendaagse dingen doen. Ik deed dat allemaal maar wilde dat eigenlijk allemaal niet doen, maar ik dacht dat mijn omgeving dit van mij verwachte dus deed ik dat. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet een week onder de dekens kon wonen omdat mijn omgeving dan zou denken dat ik een zielig vogeltje was of nog erger dat ik depressief was.. En quess wat, misschien was ik wel depressief. Ik heb vooral op het begin dagelijks tegen mezelf gezegd ‘waar ben ik in godsnaam mee bezig, ga toch gewoon in bed liggen en kom daar voorlopig niet meer uit’ maar nee ik ging werken en ik ging van alles doen behalve huilen en rouwen.. En als ik dan een kl*te dag had en ik ging wel in bed liggen en huilen dan voelde dat alsof mijn vaders trots afbrokkelde.. Hoe kon hij nou trots op mij zijn als ik niks bereikte, als ik lag te huilen? Toen mijn vader overleed zei hij ‘zorg je goed voor elkaar’, ik geloof dat ik daardoor dacht dat ik altijd maar sterk moest zijn. Maar pap, ik kan niet alleen maar sterk zijn, ik wil niet alleen maar sterk zijn, en ik ga niet meer alleen maar sterk zijn. Want weetje pap, het is in januari 3 jaar geleden maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk, dat ik je niet mis. Want god wat mis ik je, iedere fucking dag! En nu komt misschien nog wel het vervelendste van allemaal… We hebben een huis gekocht. Een prachtig, nieuw, mooi, gaaf en geweldig huis. En quess wat, ik kan er niet eens 100% blij om zijn.. Iedere keer als ik naar mijn voorgevel sta te loeren denk ik aan jou. Zou je trots zijn? Zou je zijn wezen kijken naar de bouw? Zou je komen klussen? Vloertje leggen, behangetje plakken? Het ergste is nog dat je dat allemaal gedaan zou hebben en dat dat nu dus niet kan. Boem, daar is die leegte weer. Ik dacht echt dat ik 3 jaar na data wel kon zeggen dat het een plekje had, maar nee het lijkt wel alsof het nu pijnlijker is dan ooit. Ooit zei iemand tegen me ‘het word alleen maar erger’ ik weet nog dat ik toen dacht ‘die gene heeft vast geen gelijk’ maar damn wat had die persoon gelijk zeg.. Tja wat kan ik zeggen, ik mis hem. Dat is eigenlijk alles wat ik kan zeggen.

Weetje, normaal gesproken lees ik ieder blog bericht op zn minst 4 keer na. Haal er nog zeker 10 spelfouten uit, herschrijf dingen. Ik ga dat vandaag niet doen. Dit is mijn gevoel, dit is hoe ik me al bijna 3 jaar voel. Nee het is zeker geen leuk blogbericht, en ik merk ook dat ik gefrustreerd geschreven heb. Maar het is zoals het is. Ik ben zoals ik ben. Ik rouw zoals ik rouw. Ik heb geen zin om de komende 3 jaar weer ieder traantje weg te duwen en te liegen tegen mezelf en mijn omgeving dat ik me zo fantastisch voel, want ik voel me helemaal niet zo super als ik doe voorkomen. En dat is prima. Het is prima om iedere dag wakker te worden en te denken aan mijn geweldige vader, ook al doet het nog iedere dag pijn. Want mijn vader is geweldig, nog steeds. Het is jammer dat ik dat toen hij nog leefde niet iedere dag tegen hem zei, had ik wel moeten doen. Dus papa, ik ben trots op je. Op je levenswijze, op hoe je tijdens je ziekte toch iedere morgen wakker werd met een glimlach op je gezicht. Ik ben trots op je doorzettingsvermogen en op je kracht. Ik ben trots om te zeggen dat ik jou dochter ben! Pap, ik hou van je met heel mijn hart! Ik hoop dat je de rust gevonden hebt daarboven die je zo hard verdiend hebt!

Doe je de groeten aan oma?

Kus van Maan

 

Klein berichtje nog voor mijn familie die na het lezen van dit bericht misschien denken dat ik psychische hulp nodig heb, een knuffel is voldoende. Weet wel, zonder jullie had ik het nooit volgehouden. Bedankt voor jullie steun en ruimte! Ik hou van jullie.

Een gedachte over “He daar is ze weer!

  1. Caroline

    Lieve Manuela wat een ontzettend open bericht. Heel mooi geschreven. En je moet een ding niet vergeten. Ik ben ontzettend trots op je en ik hou ook ontzettend veel van je. Ook van Annemarie en Michael.

    kus mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s