Lekker blazen

Hoe was jou weekend Manuela?
“Druk, zaterdag eind presentatie met mijn dwarsfluit en…”
“SPEEL JIJ DWARSFLUIT”
“Wisten jullie dat?”
“Nee ik ook niet”
“En jij Sander?”
“Hmm ja ik heb haar er ooit eens iets over horen zeggen”
“Ik denk dat jullie dan gewoon niet naar mij luisteren”
“jawel hoor”
“Ja ik ook..”
“Ik was vast niet in kantoor toen je het zei”
“Hoe lang doe je dat al?”
“Al járen..”
“Dus binnenkort treed je hier op?”
“Nou nee, maar als ik op dinsdag naar huis ging en zei dat ik muziekles had ging er geen belletje rinkelen”
“Ik dacht dat je daar alleen koffie dronk”
Duss…

Dit was het ‘maandagochtend’ gesprek.

Goed, ik speel dus dwarsfluit. Al jaren dus. Ik denk inmiddels een jaar of 5 á 6. Ik ben niet perse heel goed. Mijn toon is niet altijd even zuiver maar ik heb er plezier in. Optreden is niet mijn ding dus opmerkingen als ‘wanneer treed je hier dan eens op’ negeer ik altijd met hartelust. Zaterdag was het alleen wel weer zover. Eens per jaar hebben we de eind presentatie van de vereniging. Ieder jaar fluit ik een deuntje maar dit jaar had ik er geen zin in. Ik zou wel gaan maar solo fluiten zou ik achterwegen laten. Tot dat ik de zaal binnenliep.

De rit er heen was zacht uitgedrukt kut. Mijn navigatie was volledig in de war en ik bleef maar verkeerd rijden, of eigenlijk Annemarie want die reed. Tot dat ik het zat was. “Zet de auto maar even aan de kant, ik neem het stuur wel even over”. Opnieuw de navigatie ingesteld en een laatste poging gewaagd. Tien minuten te laat parkeerde ik dan eindelijk mijn auto aan de Kerkweg in Schiedam.

We liepen de zaal binnen en er waren twee ontzettend schattige meisjes aan het fluiten op een blokfluit. Daarna volgde nog een aantal fluitisten waarvan een aantal zeker indruk op mij maakte. Ik vroeg me af wat ik hier deed als ik toch niks wilde spelen en dook even in mijn boek. Wat nou als ik toch een deuntje deed? Gewoon een klein liedje die ik ooit eens ingestudeerd had (jaren terug, dus aardig verwaterd). Ik schoot mijn lerares aan en kreeg als reactie ‘ik wist wel dat je toch wilde, ik had je stiekem al ingeroosterd’

Met het angstzweet klutsend langs mijn bilnaat stond ik naast Marie-Chirstine (op de piano) mijn deuntje te blazen (can you feel the love tonight). Op wat kleine foutjes na ging het me goed af. Na een waanzinnig applaus plofte ik trots op mijn stoel. Hoe eng ik het ook vond, ik heb het toch maar mooi gedaan.

Vanmorgen kreeg ik een mail. Van mijn lerares. Mevrouw had stiekem mijn optreden laten filmen. Serieus, moet ik mij nu al weren tegen paparazzi? Ik keek het nog eens terug en knikte trots. Ik hoorde mijn vader praten in mijn hoofd ‘goed gedaan Maan’ en stopte trots mijn telefoon weer in mijn zak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s