Bloednerveus

In 2012 heb ik enkele keren bloed gedoneerd. Op een gegeven moment was ik druk druk druk en miste ik enkele afspraken waardoor ik pas weer mocht geven na een medische herkeuring. Inmiddels zijn we 6(!!!) jaar verder en heb ik morgen toch eindelijk mijn herkeuring. Als alles goed is mag ik daarna meteen een halve liter bloed doneren.

Sinds enkele jaren zijn mijn aders godzijdank een stuk beter zichtbaar waardoor bloed geven eigenlijk geen enkel probleem meer is. Vroegâh (toen ik nog klein en schattig was) lagen mijn aderen nogal diep en was het nogal een gevecht om een buisje bloed vol te krijgen, dit is niet meer gelukkig.

Morgen dus weer in de stoel. Duurt hooguit 15 minuten dus dat zingen we ook wel uit. Ik ga heel stoer alleen. En dat klinkt nu inderdaad bijzonder ‘stoer’ maar ik schijt zeven kleuren. Ik val vrij gemakkelijk flauw, al is dit gelukkig wel al weer een aantal jaren stabiel.. Als je Michael vraagt wat de laatste keer was zal hij zich het val incident bij de Free Record Shop nog goed kunnen herinneren. Daar ging ik in 5 minuten tijd twee keer plat.. Vrij snel daarna gingen ze trouwens failliet maar dat kwam vast niet door mij haha. Ook Body World was nogal flauw (slechte grap..) en koken bij een vriendin was ook geen succes, zowel ik als de pan belandde op de vloer.. Maar dit alles is al weer zeker 3 misschien zelfs wel 4 jaar terug dus ik maak mij er geen zorgen meer over vooral omdat het niet zozeer door mijn bloeddruk komt maar meer door warmte en drukte. Als ik in een ruimte kom waar het a) warm is en b) veel mensen bij elkaar zijn dan is dat voor mij het recept om plat te gaan. Ik voel het meestal ook wel aankomen alleen handel ik vaak te laat omdat ik niet voor lul wil staan, al is flauwvallen natuurlijk nog veel gênanter. Voor mijn omgeving is het ook altijd vrij duidelijk te zien als ik ga. Uiteraard zien ze me horizontaal gaan maar dat bedoelde ik niet.. Ik sta altijd recht op, kijk wazig voor mij uit en reageer nergens meer op. Dit duurt hooguit 20 seconden en dan lig ik. Voor Michael was de eerste keer nogal eng en die was daarna meer in de war als ik. Voor mij is het wakker worden altijd nogal raar.. Bij Body World bijvoorbeeld lag ik gestrekt op de grond en hoorde heel ver weg allemaal stemmen. Deze stemmen kwamen steeds iets dichterbij en toen opende ik mijn ogen. Het moment dat ik voor mij uit staar en niet meer reageer kan ik mij dan niet herinneren en weet ook niet hoe ik op de grond terecht gekomen ben waardoor ik nogal gedesoriënteerd ben. Mijn omgeving is dan altijd een beetje in paniek en ik weet echt gewoon niet wat er is gebeurd. Rare situatie is dat..

We zullen zien hoe het gaat morgen, platgaan is geen optie 😉 . Word vervolgt dus 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s