Ik mag trots zijn

Gisteren was ik even bij mijn tante om het reismandje terug te brengen. Deze hadden we geleend zodat Luke en Skywalker een aantal weken terug naar de dierenarts konden voor hun APK. Ondertussen waren ze op vakantie geweest vandaar dat het mandje nog bij ons stond.

We spraken even over hoe het ging en hoe de vakantie was en mijn tante vertelde mij op een gegeven moment dat ze vind dat ik het zo goed doe. Ik bedoel, gekeken naar alles wat ik meegemaakt heb is het een wonder dat ik niet totaal verknipt ben. Zelf sta ik hier eigenlijk nooit bij stil maar doordat zij dit tegen me zei zette dit mij ontzettend aan het denken. Het kwam wel even binnen zeg maar.

Ik ben onwijs streng voor mezelf. Alles moet goed, zelfs perfect soms. Een vaste baan, een huis die het liefst ook nog altijd opgeruimd is, een goed gevulde bankrekening, een goede relatie, vrienden, netjes op gewicht blijven, sporten, gezond eten. Als ik dan niet voldoe aan mijn eigen standaard kan ik daar best gefrustreerd door raken. Alleen is deze standaard wel reëel?

Toen mijn vader ziek werd heb ik er alles maar dan ook alles aan gedaan om mijn vader zo’n mooi mogelijk einde te bezorgen. Heb ik daarbij aan mezelf gedacht? Nee, eigenlijk niet. Ik kan mij bijvoorbeeld nog goed herinneren dat Mike en ik op een gegeven moment naar de bioscoop gingen omdat mijn vader er op stond dat ik weer eens wat leuks ging doen. In de bioscoop moest mijn telefoon uit. Ik heb werkelijk waar niks van de film gevolgd want ik was alleen maar bang dat mijn vader mij juist op dat moment nodig had en ik niet bereikbaar was. Ik heb altijd geprobeerd alle ballen hoog te houden. Ik werkte fulltime toen mijn vader ziek werd en probeerde mezelf constant in tweeën te knippen. Dit lukte op een gegeven moment niet meer want mijn baas wilde ook gewoon dat ik kwam werken en dat hij op mij kon rekenen. Logisch natuurlijk maar ik had het gevoel dat er aan twee kanten aan mij getrokken werd. Dit klapte op een gegeven moment en toen heb ik ontslag genomen. Wat voelde ik me een loser dat ik niet kon werken én voor mijn vader kon zorgen. Ook toen was ik zo streng voor mezelf.

En zelfs nu. Zelfs nu ik eigenlijk alles heb. Ik heb dat huis, die goede relatie, die baan die ik wilde, een handje vol vrienden, mijn huis is negen van de tien keer opgeruimd, die gevulde bankrekening is nog een puntje van verbetering maar als dat alles is dan overleven we dat ook wel. En toch raakte het mij toen mijn tante zei dat ik het zo goed doe want waarom besef ik dat zelf niet? Waarom ben ik niet oprecht trots op waar ik sta? In plaats van dat ik heb zitten mokken heb ik doorgepakt en daardoor ben ik nu waar ik ben. Dus vanaf nu ben ik trots. Trots op de persoon die ik ben. Trots op wat ik heb bereikt en waar ik sta. Want ondanks alles ben ik er nog!

Ik hoop gewoon zo dat mijn vader ook trots is, want daar doe ik het uiteindelijk toch voor.

2 gedachtes over “Ik mag trots zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s