schouderklopje hier, schouderklopje daar

Dit word een ongelooflijk zoetsappig blogbericht. Wees dus voorbereid!

Zondag gingen wij een stuk fietsen met mijn schoonouders. Rondje Westland / midden delfland. De route zou ongeveer 35 kilometer zijn en we zouden na iedere 10 km stoppen voor een drankje of hapje. De eerste 10 kilometer gingen als een speer. We stopte voor een ijsje, een welverdiend heerlijk ijs. We vervolgde onze weg en na weer ongeveer 10 kilometer begon mijn achterwiel te slippen. Fietsen ging niet lekker meer. Ik voelde de bui meteen al hangen..

Jawel, ik had een lekke band. We stopte en de mannen (vriend en schoonvader) bogen zich meteen over mijn fiets. Operatie lekke band was begonnen. Schoonmoeder en ik zaten heerlijk uit te puffen op een boomstronk. Ondertussen kwam er nog een politieagent langs die wilde weten of wij een rode scooter hadden gezien. Meneer had een ongeluk met letsel veroorzaakt en was doorgereden. Wij hadden alleen maar oog gehad voor mijn lekke band dus we moesten de agent teleurstellen, wij hadden de rode scooter niet gezien.

Even later was de band weer geplakt en konden we weer onze weg vervolgen. We gingen richten ’t Woud voor een drankje. Na 3 kilometer was het alleen weer raak. Weer een platte band. Op goed geluk zijn we door gefietst naar ’t Woud, het was namelijk niet ver meer en hebben de mannen weer geprobeerd mijn band te plakken. Het gat zat dit keer bij het ventiel en bleek niet echt te plakken te zijn. Daarbij was mijn buitenband gewoon van bagger kwaliteit dus zelfs plakken had weinig uitgehaald. Er is een grote dot lucht in gegaan en op goed geluk zijn we verder gefietst naar de Bonte Haas.

Met een halfzachte band kwamen we aan bij de Bonte Haas waar nog maar een paar tafeltjes over waren. We namen allemaal een lekker drankje en besproken de dag. We hadden het allemaal ondanks mijn lekke banden erg leuk gehad. We hebben met zijn alle nog genoten van een diner en zijn daarna weer naar huis gefietst. 8 kilometer op een half zachte band, maar we zijn thuis gekomen! Na een kopje koffie gingen mijn schoonouders moe maar voldaan naar huis.

Moraal van dit verhaal? Ik liet me niet van de wijs brengen. Lekke band? Ach komt wel weer goed. Links om of rechtsom komen we wel thuis. Geen paniek.

Geen paniek? Dat was een halfjaar geleden wel anders. Een halfjaar geleden raakte ik om het kleinste beetje tegenslag al in paniek. En nu kan ik positief blijven en mezelf kalm houden in situaties waarin dat vereist is. Ik ben echt een heel ander mens geworden. Niet qua karakter, of nou misschien ook wel een beetje, maar meer hoe ik omga met tegenslag en met stressvolle situaties. Ik kan het nu gewoon aan! Ja ik ben moe na een lange dag als ik veel dingen op mijn boordje heb gekregen maar wie niet? Ik moet zeggen, sinds zondag geef ik mezelf iedere dag een schouderklopje. Want ik doe het maar mooi hé. Ik heb hulp gezocht, heb aan mezelf gewerkt en ik pluk daar nu de vruchten van. Ben ik nooit meer onzeker? Tuurlijk wel. Er zitten dagen bij dat ik aan alles twijfel. Aan mezelf, mijn werk, mijn relatie, allemaal zonder enige aanleiding. Ik kan het alleen zoveel beter relativeren. Af en toe een onzeker rot dagje hoort er nou eenmaal bij. Een dag later is alles weer goed, schijnt de zon weer, is alles weer positief. Ik kan mezelf uit een dalletje trekken, iets wat ik voorheen niet kon. Voorheen verzoop ik in stress en paniek, nu doe ik de borstcrawl!

conclusie: Ik ben trots op mezelf. Ik weet nu eindelijk wat zelfliefde is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s