Wedstrijd 2; laatste van het seizoen

Goedemorgen allemaal!

Hardlopen ging de laatste weken stroef. Mijn schenen bleven maar opspelen en trainen was dus vrijwel onmogelijk. Ik heb af en toe een klein rondje gelopen maar absoluut niet op wedstrijd niveau. Zaterdag had ik een wedstrijd. De grote vraag was: ga ik deze wedstrijd überhaupt wel lopen?

Zaterdagochtend voelde ik me goed. Ik had geen pijn dus ik besloot er voor te gaan. Mijn tijden tijdens de trainingen (het waren er niet veel maar goed..) waren veelbelovend. Vandaag moest het gebeuren. Ik moest sneller zijn als dat ik in Maasdijk was, namelijk sneller dan 32 minuut 35.

Ik was nerveus. Maar dat was ik bij mijn eerste wedstrijd ook. Dit keer liep ik met muziek in de hoop dat dit me net dat extra beetje snelheid zou geven. Mijn start was top. Ik ging op een goed tempo en haalde al meteen een berg lopers in. Goed bezig dacht ik bij mezelf. We gingen een lange weg op langs een dijkje, vol in de wind. Daar ging het mis. Mijn snelheid zakte en ik kreeg een ongelooflijk pijnlijk steek in mijn buik. Niet opgeven Maan, niet opgeven dacht ik de hele tijd. Ik ging achter een meneer lopen in de hoop dat hij wat wind voor mij kon vangen maar ook dat gaf geen verlichting.

Na het dijkje kwam er een stuk met meewind. Ik probeerde me te herpakken en tot op zekere hoogte lukte dit alleen bleef mijn buik erg pijnlijk. Ik heb doorgezet, stoppen was geen optie maar ik wist toen al dat het me niet ging lukken. Ik gaf alles maar het was niet genoeg.

Na de laatste bocht zag ik Michael en perste er nog een laatste sprintje uit maar ook dat heeft het verschil niet gemaakt. Ik kwam over de finish in 32 minuut 45. Tien seconden langzamer dan ik in de Maasdijk gelopen had. Gebroken en teleurgesteld plofte ik in een stoel met mijn hoofd tussen mijn benen. Ik kon niet begrijpen dat ik zo stuk gegaan was en dat het alsnog niet gelukt was. Waar is het fout gegaan?

Teleurstelling heeft inmiddels plaatsgemaakt voor motivatie. Ik ga trainen en knallen en mezelf herpakken en dan lopen we in maart wél een goede 5km. Het moet gewoon lukken. Volgend seizoen word mijn seizoen!

Na mijn teleurstelling heb ik mezelf een fantastisch paar Ecco’s cadeau gedaan om de pijn te verzachten. Je verdriet wegshoppen werkt altijd 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s