Ik voelde me mooi

Vroeger, en dan heb ik het over een jaar of 15 terug begon het allemaal op de basisschool. Ik zat in een ongelooflijk drukke klas waarvan zeker een kwart van de kinderen ADHD had. Ik was een rustig kind. Tuurlijk had ik ook drukke periodes maar dan met mijn vriendjes of thuis in mijn veilige omgeving maar niet op school, op school was ik een rustig meisje. Ik was ook verlegen en in mezelf gekeerd. Ik had weinig vrienden en in groep 5 toen mijn vriendinnetje verhuisde naar Rotterdam en ik vrijwel alleen achterbleef begon het feest. Of nouja feest, toen begon de rotste periode van mijn schooltijd.

Vanaf groep 6 van de basisschool tot en met de 4de klas van de middelbare school ben ik gepest. Dit begon allemaal met kleine treiterijen en eindigde in een pak slaag bij de fietsenstalling voor het winkelcentrum. Tot op de dag van vandaag vraag ik mij af waarom ik gepest werd. Ik was een rustig en zachtaardig kind. Ik deed nog geen vlieg kwaad. Was ik een makkelijk doelwit?

De eerste jaren werd ik vooral buitengesloten. Het was eenzaam maar ik kon me staande houden. Op de middelbare school werd het pesten alleen een stuk erger. Ik had een bril en een beugel, niet echt het schoonheidsideaal. Het begon met het lek prikken van mijn banden. Mijn kleding in de wc nat maken als ik aan het sporten was en ik daardoor dus de rest van de dag mijn sportkleding aan moest houden. Ook werd er kauwgom in mijn haar geplakt, met mijn spullen gegooid, tegen me aangeduwd, en werd ik bespuugd. Dieptepunt: in elkaar geslagen worden bij de fietsenstalling van het winkelcentrum in ons dorp. En de school? Die deed niks. Het was allemaal de schuld van mijn moeder want die projecteerde haar onzekerheid op mij. Je kan je dus vast voorstellen dat die jaren op de middelbareschool geen pretje waren.

Vanaf mijn tiende levensjaar heb ik niks anders gehoord dan: je bent lelijk. Uiteraard veranderde dit in je bent k*nker lelijk toen ik eenmaal naar de middelbare ging.. Ik heb me nooit mooi gevoeld. Ik heb therapie gevold. Van gesprekken tot aan EMDR. Tuurlijk heeft het allemaal wel iets geholpen maar het gevoel gaat nooit weg. Sinds mijn 16de toen ik naar het Grafisch Lyceum ging ben ik niet meer gepest en is mijn zelfvertrouwen langzaam weer gegroeid. Dit komt natuurlijk ook door Michael en door mijn lieve vrienden en familie. Wél kan ik mijn pesters nooit vergeven. Ze hebben mij 6 vreselijke jaren bezorgd. Ik ga hier niet typen wie deze personen waren want als ze dit lezen weten ze donders goed dat het over hun gaat.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Ik vind mezelf niet meer lelijk. Ik vind mezelf niet meer minder waard dan een ander. De pesters hebben mij niet klein gekregen. Er zijn momenten geweest dat ik niet verder wilde maar als ik gedaan had waaraan ik soms dacht dan zouden de pesters gewonnen hebben. Inmiddels ben ik gelukkig. Met mezelf en met Michael. Ik ga nota bene trouwen, wie had dat ooit gedacht 😉

Afgelopen zaterdag heb ik trouwjurken gepast. Ik heb hem gevonden. Ik heb de jurk gevonden waarin ik me mooi voel. Een gevoel wat ik nog nooit gevoeld had maar wat zo ongelooflijk fantastisch aanvoelt. Zo zie je maar, ook al proberen ze hard je klein te krijgen lukken zal het ze nooit!

Een gedachte over “Ik voelde me mooi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s