Huilen in huize Ton – van Bergen

Ik ben zo iemand die gewoon doorgaat. Tot het gaatje. Soms zelfs nog verder dan dat. En dat is prima want het is wie ik ben. Ik weet het van mezelf. Ik weet dat er altijd dat moment komt dat ik tegen een muur op loop. Dat doet even zeer. Ik huil even wat. Zet alles op een rijtje. En ga weer door.

Ik raak makkelijk overprikkeld. Overweldigd ook. Momenteel gaat het hartstikke goed. Ik heb een leuke baan. Een leuke verloofde. We plannen een bruiloft en we plannen onze reis naar Amerika. Allemaal leuke dingen dus. Dan zou je denken dat het mentaal ook allemaal rozengeur en maneschijn is toch?

En tot op zekere hoogte is dat ook zo. Het gaat goed met me. Ik voel me goed. Ik merk alleen dat ik het leven momenteel heel overweldigend vind. Ik werk fulltime en ik wil daar gewoon presteren. Ik wil goed liggen in de groep dus daar doe ik ook moeite voor. Ik knoop gesprekjes aan. Lunch met allemaal verschillende mensen zodat ik mijn kennissen kring wat uitbreid. Leuk, natuurlijk, maar ook slopend. Het kost namelijk allemaal bergen energie want het gaat niet vanzelf. En dat is niet erg want ik wil graag leren socialer te zijn. Ruimte in te nemen zoals Joke me zei en mijn stem te laten horen. En nieuwe dingen leren kost nou eenmaal energie.

De gedachte dat we gaan trouwen maakt me intens gelukkig. Ik word helemaal warm van binnen als ik er aan denk dat Michael na 29 mei mijn man is. Niet meer mijn vriend, niet meer mijn verloofde maar mijn MAN. Maar het is niet alleen maar leuk. Ik mis mijn vader. Meer dan ooit. Hij vond Michael een top gozer. Hij had het fantastisch gevonden om zijn kleine meid naar het altaar te brengen. Mag niet zo zijn.

Amerika. Het is fantastisch. Als ik denk aan de prachtige wandelingen die we gaan lopen. Aan het bruisende Las Vegas. Aan rijden langs uitgestrekte gebieden. Ik kijk er echt naar uit. Ik ben ook nerveus. We moeten nog veel regelen en ik heb niet concreet wat dat allemaal is. Ik heb geen paklijst. Geen spullen nog. Ik heb geen idee of ik 12 uur stil kan zitten in een vliegtuig. Ik ben nerveus voor de Amerikaanse douane. En het is nog ver weg maar het houd me wel bezig.

Lang verhaal kort. Ik vind het allemaal leuk. Werk, trouwen, Amerika. Het heeft alleen allemaal een keerzijde. En het is veel. Te veel misschien. Ik moet meer praten met Michael hierover. Meer ventileren, want praten over mijn angst lucht op. Ik moet het in stapjes doen. Maar vooral: ik moet genieten. En dat ben ik geloof ik een beetje uit het oog verloren de laatste tijd.

Dus als jullie me zoeken, ik ben aan het genieten 😉

2 gedachtes over “Huilen in huize Ton – van Bergen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s