Verwaal, good bye, tot nooit meer ziens

Gisteren was het zo ver. Mijn verstandskies werd er uitgehaald.

Ik was ongelooflijk nerveus. Mijn moeder ging mee, dat was erg fijn. Rond half 9 heb ik nog lekker twee boterhammen me ei gegeten, dit zou namelijk een tijdje niet kunnen. Daarna heb ik mijn tanden gepoetst en gingen we richting de kaakchirurg.

Bij de kaakchirurg moest ik een vragenlijst invullen en nog zeker 2 zenuw plasjes doen (ugh die blaas ook van mij…). Om 10.10 uur werd ik geroepen. Er werd eerst een foto gemaakt van mijn hele mond. Ze konden namelijk ook meteen andere nog niet doorgekomen verstandskiezen weghalen. Is wel handig dat allemaal in één keer te doen. De foto werd bekeken en ik had schijnbaar nog maar één verstandskies rechtsboven. Dat pijnlijke ding dat me zeker de afgelopen week aardig aan het pesten was.

De kaakchirurg riep me al zingend en neuriënd binnen. Een erg vrolijke man waardoor ik meteen iets minder nerveus werd. Ik moest een minuut mijn mond spoelen met een blauw goedje. Vervolg moest ik gaan liggen en kreeg ik 3 prikken. De eerste 2 prikken gingen prima. Prik 3, in mijn gehemelte, was erg pijnlijk!

De verdoving moest even 5 minuten inwerken en ondertussen kreeg ik een blauw doek over me heen, alleen mijn hoofd was nog zichtbaar. Mijn moeder heeft hier een foto van gemaakt, dus voor de liefhebbers heb ik deze maar even bijgevoegd haha. De kaakchirurg grapte op dat moment dat ik op een non leek.

Een ongelooflijk charmante foto, al zeg ik het zelf 😛

Toen de verdoving ingewerkt was heeft hij 2 keer getrokken aan mijn kies, 1 keer geduwd en toen plop was hij er uit. Ging als een speer. Conclusie: Stress om niks want het stelde eigenlijk niet zo veel voor! De kaakchirurg vroeg of ik mijn kies nog mee wilde nemen, de tandenfee geeft namelijk best veel geld voor een verstandskies. Dat overtuigde me uiteraard en ik kreeg hem in een geinig doosje mee naar huis. Voordat ik weg mocht moest ik nog op een gaasje bijten, deze moest ik een uur in mijn mond houden.

Voordat we naar huis gingen zijn we nog even langs de apotheek gereden. Ik had namelijk een recept gekregen voor ibuprofen. Bij de apotheek ging dit als het slechtste spelletje hints dat ik ooit gespeeld had. Niet kunnen praten en dan iets duidelijk proberen te maken is knap lastig. Uiteindelijk is het gelukt en konden we naar huis.

Thuis aangekomen heb ik meteen mijn wang een halfuurtje gekoeld in de hoop dat ik geen zwelling zou krijgen. Daarna ben ik lekker met mijn katjes op de bank in slaap gevallen en even later heb ik mezelf naar boven verhuist. Zodra ik het gaasje mocht uitspugen heb ik meteen een pijnstiller genomen en daarna ging het eigenlijk heel erg prima. Het deed pijn en ik was een beetje duizelig maar het is me al met al ongelooflijk meegevallen!

Uiteindelijk viel het dus allemaal mee gelukkig. Leuk was het niet en top voel ik me ook niet maar ik had het vele malen erger verwacht. So far so good dus!

Een gedachte over “Verwaal, good bye, tot nooit meer ziens

Laat een reactie achter op ingridw57 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s