Schuldgevoel

Ik schreef het in mijn vorige blogbericht al. Ik heb last van een schuldgevoel. Diep van binnen weet ik dat dit totaal onnodig is. Het is alleen zo raar dat er twee dochters zijn waarvan de één gaat trouwen, gaat reizen, een goede baan heeft… En de ander heeft (hoogstwaarschijnlijk) MS.

Het is zo ongelooflijk oneerlijk. Mijn hart breekt echt voor Annemarie. Het is echt een ongelooflijk zure appel waar ze doorheen moet bijten. Ik hoop oprecht dat mijn zusje ook ooit mag gaan trouwen, dat reizen ook gewoon mogelijk gaat zijn, dat ze gewoon kan gaan werken als bakker want dat wilt ze graag. Ik hoop dat ze ook ondanks alles gelukkig kan zijn.

Annemarie weet het, we zeggen het haar vaak. Ze staat er niet alleen voor. Ze hoeft het maar te zeggen en wij staan naast haar. Ik zou echt alles voor haar doen om te zorgen dat ook zij het leven krijgt wat ze verdient.

Ik hoop dat de uitslag in januari meevalt. Dat ze nog jaren lopend door het leven kan en dat ze kan genieten van alle dingen die ze wilt doen, zonder beperkingen. Ik ben totaal niet gelovig maar ik zou er voor bidden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s