Everybody is kung fu fighting

In november 2014 leerde ik S kennen. We waren samen op een jongerenconferentie georganiseerd door de gemeente Westland. Ik was daar met mijn zusje om te vertellen over onze vader. S was daar om te vertellen over zijn moeder.

Vanaf het eerste moment dat ik hem zag wist ik ‘deze jongen word een vriend van me’. Ik voelde gewoon meteen een klik. Misschien ook omdat we beide een zieke ouder hadden en dat toch verbind.

Na de jeugdconferentie mailde S mij. Hij had mijn blog gelezen en wilde even hoi zeggen. Een aantal weken later waren Anne en ik uitgenodigd bij Vitis, S was hier ook. Na onze meeting gingen we gezellig met zijn 3-en wat leuks doen. Het voelde meteen heel erg vertrouwd, alsof ik hem al jaren kende.

Inmiddels zijn we ruim 5 jaar verder en is de vriendschap over. Ik dacht echt dat hij mijn beste vriend was maar ik zag dat toch verkeerd. De drama van de afgelopen maanden waren gewoon te veel. Het is geen fijne ontspannen vriendschap meer. Op het einde moest ik zelfs mijn eigen keuzes gaan verdedigen. Dit lijk me toch niet helemaal de bedoeling.

Inmiddels hebben we een tijdje radiostilte. Ik moet zeggen dat het wel rust geeft. Leuk is het niet en ik ben ook best verdrietig. Vijf jaar vriendschap gooi je niet zomaar weg maar ik voel ook dat ik er wel oké mee ben. Ik heb gewoon even nodig om het een plekje te geven, een soort rouwen zeg maar.

Ik zeg niet dat we nooit meer zullen praten samen. Ik zeg ook niet dat het nooit meer goed komt. Ik denk alleen niet dat het ooit nog word zoals het was. De hechte vriendschap die we afgelopen jaren hadden is voorbij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s