De martelbank

Het was woensdagmiddag 15:52 uur toen ik de praktijk binnen kwam. Ik ging nog even zitten want ik was, zoals altijd, te vroeg. Rond 16:05 uur werd ik binnen geroepen. Hoe het ging? Prima eigenlijk. Op de achtergrond nog wel wat pijn en mijn kuiten zijn bijzonder stijf en hard maar geen steken in mijn schenen.

Ik zal kort uitleggen wat ik in augustus voelde: Na een rondje hardlopen van 10 kilometer stopte ik vrij abrupt met rennen. Ik voelde een ongelooflijk pijnlijke steek in mijn schenen, alsof iemand met een vork in mijn schenen aan het prikken was. Met heel veel moeite heb ik vervolgens de 300 meter naar huis wandelend afgelegd. Ik ging kapot. Weken heb ik niet normaal kunnen wandelen, hardlopen ging dus ook absoluut niet. Toen ik dit na een paar maanden weer ging oppakken voelde dit ongemakkelijk. Ik mocht nog maar korte stukjes rennen en ook alleen maar zo traag als een slak. Inmiddels zijn we 5 maanden verder en ben ik nog steeds een slak, tempo werk is namelijk uit den boze ondanks dat mijn schenen niet meer aanvoelen alsof iemand er zijn agressie op aan het botvieren is. Omdat 2020 het jaar moet worden waarin ik het hardlopen weer echt kan omarmen ging ik maar weer naar de fysio. Ik wil namelijk absoluut niet weer voelen wat ik in augustus voelde.

Goed terug naar woensdagmiddag. Op wat harde kuiten na ging het de goede kant op! De fysio was gematigd positief. Ik mocht op de behandeltafel gaan liggen (oké uiteraard moest ik eerst mijn schoenen en broek uit). Ze begon met wat draai en trekwerk, ik voelde dat ik zo stijf was als een hark. Mijn oma is nog soepeler in haar heupjes dan dat ik ben. En mijn oma heeft een hernia dus moet je nagaan 😉 . Vervolgens pakte Liset mijn linker kuit en kneep toch een partijtje hard in een spier. Ik kon alleen maar ‘au’ zeggen (en boos kijken..). Van Liset moest ik een verhaal vertellen zodat de pijn naar de achtergrond zou gaan maar iedere keer als ze opnieuw in mijn spier kneep was ik mijn verhaal kwijt. Pijn doet echt iets met je brein..

Uiteraard was de rechter kuit ook nog even aan de beurt en dit deed nog meer pijn dan links. Oh oh oh ik kon het wel uitschreeuwen. Na dit martelwerk werd er nog een keer aan me gedraaid en getrokken en verrek ik kon al een stuk soepeler mijn benen heen en weer bewegen. Pijn is dus toch ergens goed voor. Ik kreeg weer wat oefeningen mee naar huis en op de vragen: mag ik vanavond hardlopen? mag ik een extra training toevoegen volgende week en mag ik misschien weer een beetje sprinten? Kreeg ik een nogal definitieve ‘nee’.. Ach het was ook wel een beetje vragen naar de bekende weg..

Inmiddels is het donderdagochtend en ik ben helemaal beurs. Mijn kuiten voelen als stijve pudding en ik voel precies op de plekken waar Liset heeft geknepen dat het nogal blauw/beurs is. Wel voel ik bij het rekken dat de spanning al veel minder groot is, wat goed is (toch?).

Vanmiddag mag ik een rondje gaan rennen. Rustig 45 minuutjes. Eigenlijk staan er ook 3 kleine versnellingen op het menu (een versnelling is geen sprint toch 😉 ) maar uiteraard doe ik deze niet als het loslopen niet pijnvrij gaat.

Nog een paar keer naar Liset en dan hoop ik echt dat ik weer drie keer in de week kan trainen. Ik moet tenslotte wel vliegend over de finish over 8 weken 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s