3 155 692 minuten

Zo lang is het vandaag geleden dat ik mijn vader voor het laatst sprak.

6 jaar of

72 maanden of

313 weken of

2.191 dagen of

3.155.692 minuten of

189.341.556 seconden

De tijd is snel gegaan. Het leven ging, hoe moeilijk soms ook, tenslotte gewoon door. De wereld om ons heen draaide gewoon verder terwijl wij stil stonden. Het is moeilijk te beseffen dat het drie miljoen honderd vijf en vijftig duizend zeshonderd en tweeën negentig minuten geleden is dat ik afscheid van hem nam. Dat wij afscheid van hem namen.

6 jaar verder heb ik een fijn huis, twee gekke katten, een fantastische verloofde en een leuke baan. Het is verdrietig dat mijn vader al deze stappen heeft gemist. Over 4 maanden sta ik naast Michael en zeg ik ja tegen een lang en gelukkig leven samen met hem. De gedachten dat mijn vader mij niet naar het altaar zal brengen brengt mij verdriet. Maar ik weet ook dat het niet anders kan, dat het niet anders zal zijn. Ik wil geloven dat ik daar vrede mee heb maar diep van binnen weet ik ook dat ik misschien wel nooit vrede zal leren hebben met dit gat in mijn hart.

6 jaar klinkt als een lange tijd en dat is het natuurlijk ook. 6 jaar geleden was ik net volwassen. Ik studeerde net pas af. Had mijn eerste baantje. Had nul komma nul levenservaring. En kijk mij nu eens! Ik had nooit kunnen denken dat ik in deze 6 jaren meer zou leren dan in de 19 jaar daarvoor. Het waren 6 jaren waarin ik ben gegroeid. Ik ben gegroeid naar een jonge dame die voor zichzelf en andere kan zorgen. Die afhankelijk is. Die weet hoe ze om moet gaan met tegenslagen. Die zelfverzekerd is en vertrouwen heeft in haar eigen kunnen. Als mijn vader dat toch had kunnen zien. Hij zou trots zijn op wie ik geworden ben.

Het komende jaar word een jaar waarin ik nog meer als anders aan hem zal denken. Hij zal, door zijn afwezig, des te meer aanwezig zijn bij alle belangrijke momenten. Als ik het ja-woord geef aan Michael zal hij over mijn schouder meekijken. Hij zal trots en blij zijn. Als we ziekenhuizen afgaan voor Annemarie dan zal hij daar als een bescherm engel bij zijn. Als we opstijgen richting Amerika zal hij trots knikken en blij zijn dat we het zo goed hebben. In mijn hart is hij er altijd bij, misschien wel meer als toen hij er nog was. Het gemist doet mij beseffen hoe een prachtige relatie wij hadden. Hoe goed we het ondanks alles hadden. Wat een pracht jeugd ik gehad heb.

Pap, bedankt voor je liefde. Al die jaren. En zelfs nu nog. Ik hou van je.

Een gedachte over “3 155 692 minuten

  1. Caroline van der Arend

    Daar sluit ik me volledig bij aan lieve schat. Ik ben echt super trots op je. Je bent een fantastische mooie vrouw. Mooi van binnen en van buiten met het hart op de juiste plaats. Ik heb respect voor hoe je het allemaal doet. Ik hou van je!😘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s