Ik accepteer mijn lot

Het is raar maar waar. Zelfs als mevrouw van Bergen, ja dat kan ik nog een paar maanden zeggen, niet mag hardlopen dan is ze er toch mee bezig. Want een dag niet gedacht aan hardlopen is een dag niet geleefd.

In gedachten doe ik mijn hardloopschoenen iedere dag aan en ren ik de mooiste rondjes. In werkelijkheid word er geen enkel rondje gelopen (op mijn hersteltrainingen na dan..). Mijn hardloopschoenen liggen netjes in de kast. Er liggen drie paar. Één paar Nikes en twee paar van de Decathlon.

Mijn blauwe Nikes stammen nog uit de tijd dat ik mijn eerste stapjes zette in de wondere wereld van het hardlopen. Laten aanmeten bij een echte hardloopwinkel voor veel meer geld dan dat ik toen in de tijd als arme student had maar dat hoorde zo als je wilde gaan hardlopen.

Mijn twee paar hardloopschoenen van de Decathlon zijn in theorie exact dezelfde schoenen. De ene blauw, de andere roze (officieel ‘koraal’) maar dat is dan ook het enige verschil.

Die schoenen staan daar dus maar. Eerlijk is eerlijk, mijn Nikes worden al maanden niet meer gebruikt, dit is meer een soort back-up paar. De demping is zo goed als volledig verdwenen en ze zijn niet veel meer waard. Maar hé het waren mijn eerste schoenen dus weg gaan ze niet.

Ondanks dat er geen duurloopjes gedaan worden word er wel de hele dag aan lopen gedacht. Ik blog natuurlijk hier over mijn ‘niet hardloop avonturen’ en ik lees erover. Want tegenwoordig adem ik hardlopen. Ik zoek naar HARDLOOPkleding en HARDLOOPschoenen. Lees over de beste gear en de mooiste spullen. Ik lees verhalen van andere lopers en beeld me dan in dat ik erbij was. Want zo gaat dat als je verslaafd bent. Ik loop netjes mijn herstel trainingen maar echt uitdagend is het niet. Veel minder kilometers als ik gewent ben en ook nog eens veel langzamer en met wandelpauzes tussendoor.

Voor hardlopers zijn er geen nicotine pleisters of praatgroepen. AH (anonieme hardlopers) bestaat naar mijn idee niet. Al ben ik als hardloper vrij anoniem. Als je geblesseerd bent is er zoiets als fysio maar daar houd het dan ook wel mee op.

Er zijn geen zelfhulpboeken die uitleggen hoe je om moet gaan met de geestelijke aspecten van een blessure. Want als hardloper niet kunnen hardlopen is iets wat de meeste hardlopers maar moeilijk een plekje kunnen geven. Zo ook ik. Inmiddels zijn we wel weer aan het opbouwen maar het is verre van ideaal en uiteraard wil ik veel meer, veel harder en veel verder.

Toen mijn blessure begon in augustus wist ik dat het foute boel was. Ik stopte tijdelijk met hardlopen en het ging weer beter. Tot dat ik op 26 januari de boel verdraaide en verdraaid het was uit met de pret. Naïef als ik was heb ik enkele dagen gedacht (gehoopt) dat het spierpijn was maar diep van binnen wist ik dat het daar te veel pijn voor deed.

Bij de fysio heb ik verteld wat er gebeurd was en na een ongelooflijk pijnlijke bindweefselmassage mocht ik weer naar huis. Haar advies: wachten tot de pijn helemaal weg is dan rustige rondjes van hooguit 2 a 3 kilometer joggen. ABSOLUUT NIET VOL UIT GAAN en even niet trainen met Olympus ’70. Klein pluspuntje: ik had na mijn eerste hersteltraining van zondag alleen wat spierpijn! GEEN BLESSURE PIJN!!!! *DOET EEN VREUGDE DANS*

Thuis mag ik weer over mijn foamroller heen bewegen en ook moet ik 5x per dag blijven rekken. Over 7 weken is de 5km wedstrijd waar ik mij voor aangemeld heb. Ik ga er vanuit dat ik hem niet kan lopen, dan kan het alleen maar meevallen. Zoals het er nu naar uit ziet word dit toch niet mijn harloopjaar.

Het hebben van een blessure gaat in fases. Het begin met boosheid. Je bent boos dat je niet mag lopen. Boos op je lijf en boos op de fysio. Na de boosheid komt acceptatie. Je accepteert je lot en weet dat het naïef is te denken dat het vanzelf wel overgaat. Tussendoor heb je af en toe nog momenten van ontkenning. Als je de pijn even niet voelt dan ontken je glashard dat het er überhaupt ooit geweest is. En na enkele weken als je geen pijn meer hebt en je rustige rondjes goed aanvoelen dan volgt blijdschap. JE MAG WEER!

Ik zit inmiddels in de acceptatie-fase.. Ik denk dat ik van augustus 2019 tot december 2019 in de boosheid-fase zat.. Ik was boos dat ik niet kon lopen terwijl om mij heen iedereen liep. Ik was boos dat ik na iedere run die goed voelde toch weer pijn had. Ik was boos dat mijn lijf verdomme niet gewoon normaal deed. In januari toen ik ging trainen met Olympus ’70 en mijn trainers mijn blessure echt heel erg serieus namen en ik weer naar de fysio ging, ging er een knop om. Ik moest accepteren dat dit nou eenmaal de situatie is. Mijn schenen en kuiten zijn gesloopt. Mijn rug en heup doen moeilijk. Eigenlijk is mijn hele onderstel een ikea kast waarvan minimaal 3 schroefjes zijn verdwenen. Één schroefje is rust, één schroefje is fysiotherapie, één schroefje is rek en strek oefeningen. Aan alle schroefjes word gewerkt inmiddels maar dit zal nog een akelig lang proces gaan worden.

Ik accepteer mijn lot. In plaats van zelf te lopen, lees ik er over. Ik moedig andere aan als ik zelf niet lopen kan. Ik kijk naar marathons op tv. Ik doe mijn oefeningen en rol over mijn foamroller. Ga naar de fysio. Loop mijn herstel rondjes. En ik hoop. Ik hoop dat ik over een aantal weken weer over de weg vlieg. Hoop jij met mij mee?

Afbeeldingsresultaat voor geblesseerde hardloper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s