Comparison is the thief of joy

Ongeschreven regels heb je overal. Ook bij het hardlopen. Zo kwam ik na een rondje Googlen bovenstaande afbeelding tegen. Ik vroeg mij meteen af; welke regels hanteer ik eigenlijk en lijken ze op die van de Running Channel?

Inmiddels ben ik best regelloos. Dat komt natuurlijk vooral door het feit dat ik niet loop. Vroeger, toen ik nog over het asfalt vloog, had ik wel wat richtlijnen voor een run. Dit was vrij simpel en kwam neer op het volgende:

Houd je aan je plan

Was dit altijd handig? Nee zeker niet. Hierdoor ging ik namelijk heel gemakkelijk over mijn grenzen heen. Want als het plan is om 5 kilometer te lopen in 6 min/km dan gebeurt dat gewoon. Ongeacht pijn of vermoeidheid. Is dit verstandig trainen? Nope..

Ik ben dus ook door schande wijs geworden. Mijn shin splints zijn er natuurlijk niet voor niks, puur overbelasting. Ik zal dus zeker mijn trainingen moeten aanpassen want ik wil echt (echt echt echt) nooit meer stranden met een blessure.

Over een tijdje mogen we weer en wat is dan nu vooral belangrijk:

Niet letten op snelheid of afstand. Rustig lopen op gevoel. Tempo waarbij ik nog een heel boek van Harry Potter kan voorlezen. Nooit maar dan ook nooit de warming-up overslaan. Stretchen na een run, vooral mijn kuiten. En misschien wel de belangrijkste van allemaal: ik loop voor mezelf. Comparison is the thief of joy 😉

Ik wilde voorheen altijd meer, altijd sneller. De rest deed dit namelijk ook. Ik besef me nu, nu ik aan de zijlijn sta, pas hoe dom dit is. Wat probeerde ik te bewijzen en aan wie? Ik wil gewoon weer rustig en pijnvrij kunnen hardlopen. Uiteraard zou een wedstrijdje lopen op zijn tijd leuk zijn maar ik zal mezelf niet meer kapot lopen. Pijn is stoppen.

Ik klink nu heel wijs maar ik weet ook dat zodra het lekker loopt ik weer meer wil. Hoe tof zou het bijvoorbeeld zijn om een 10EM te lopen of een halve marathon? Maar heel eerlijk, hoe reëel is dat?

Ik ga mij de komende tijd focussen op mijn nieuwe schema. Lekker opbouwen en vooral luisteren naar dit fantastische lijf van mij.

2 gedachtes over “Comparison is the thief of joy

  1. Ah, shin splints. Been there en zo vanalles. 10 mijl is reëel, een halve marathon ook. Als de pijn weg is, en de ontsteking ook, en je weet wat de oorzaak is, dan is er geen enkele reden waarom het niet meer zo kunnen. Opbouwen met verstand, eens het weer mag. Succes! 🙂

    1. Ik loop bij een sportfysio en een podotherapeut en heb nu ook speciale zooltjes. De pijn is sinds een week gelukkig verdwenen dus ik hoop dat ik over twee weekjes weer mag gaan hardlopen! 🙂
      Blessures zijn altijd vervelend, ik ken eigenlijk geen hardloper die blessurevrij gebleven is spijtig genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s