Eerlijk over mijn paniekaanvallen

Voor mensen met paniekaanvallen kan deze blog triggerent werken.

Ik denk dat dit het meest persoonlijke artikel is dat ik ooit heb geschreven. Ik heb dan ook lang getwijfeld of ik dit wel moest plaatsen. Omdat ik merkte dat ik zelf veel had aan de ervaringen van andere mensen met paniekaanvallen, wil ik toch graag mijn verhaal met jullie delen..

Ik deel altijd veel met jullie en ik ben altijd erg eerlijk op mijn blog. Ik wil namelijk mijn hart luchten maar ook taboes doorbreken. Psychische problemen zijn een taboe. Hoe vaak hoor jij iemand eerlijk zeggen dat het niet zo goed gaat? Mensen zijn een ster in de schijn ophouden want alles gaat altijd perfect. Maar hé mijn leven is niet perfect 😉 Waarom zou ik hier over liegen? Waarom zou ik mensen voor de gek houden? En mezelf? Ik wil eerlijk zijn naar mezelf maar ook naar jullie!

Jullie weten al dat ik kamp met paniekaanvallen. Dit begon al tijdens mijn pubertijd, dit uitte zich in hyperventileren. Dit is na mijn 16e heel erg lang weggebleven tot dat het er 2 jaar geleden opeens weer was. Dit keer zonder hyperventileren dus ik herkende het niet meteen. De eerste weken dacht ik dat ik het gewoon wat rustiger aan moest doen. Gezond eten, lekker sporten, vroeg slapen en wat afspraken uit mijn agenda schrappen. Na enkele weken was er alleen nog steeds geen verbetering. De paniekaanvallen en huilbuien werden erger en waren er op een gegeven moment zelfs iedere dag. Ik besloot naar de huisarts te gaan en heb daar eigenlijk alleen maar zitten huilen. Dit luchtte enorm op omdat ik eindelijk vrij kon praten over wat ik voelde en vooral over wat ik niet voelde. Ik voelde namelijk totaal geen controle over mijn gedrag en mijn reactie. Dit controleverlies zorgde er voor dat ik in paniek raakte.

Ik ging in therapie bij Joke en na een halfjaar ging het weer stukken beter en mocht ik op eigen kracht weer verder. Dit ging een jaar erg goed. Ik heb in dat jaar geen enkele paniekaanval gehad.

Een aantal maanden geleden begon het alleen weer. Ik was in de Hoogvliet en raakte opeens in paniek. Ik kreeg kortsluiting en wist helemaal niks meer. Het voelt op dat moment alsof er een luchtalarm afgaat in mijn hoofd en ik geen kant op kan. Ik kan niet weg maar kan ook niet nadenken. Pure kortsluiting dus.

Na een paniekaanval ben ik moe, heel erg moe. Dit duurt vaak nog dagen. Ik voel mij vaak voor een paniekaanval al een aantal dagen zenuwachtig, ik weet dan eigenlijk al dat er wat aan zit te komen. Ook na een paniekaanval blijft dat zenuwachtige gevoel aanhouden. Mijn ogen zijn slechter geworden door de spanning, ik zie wazig. Dit word in de loop van de dag erger en erger. Ik slaap slecht. Ik slik valeriaan in de hoop dat ik daardoor beter slaap maar dit heeft nog niet het gewenste effect. Medicatie van de huisarts wil ik absoluut niet, tenzij het op een gegeven moment echt niet meer anders kan.

Ik heb last van prikkels en als ik een lange tijd veel prikkels heb gehad dan heb ik kort daarna vaak een paniekaanval. Dit gebeurd stom genoeg eigenlijk altijd in de supermarkt.. Waarom dat is weet ik eigenlijk nog steeds niet. Ik heb nooit iets traumatisch meegemaakt in de supermarkt waar de paniekaanvallen een aanleiding voor zijn.

Hoe ziet een paniekaanval eruit:
Ik word nerveus en zenuwachtig en mijn hartslag schiet omhoog. Op dit punt kan ik mezelf vaak nog relatief rustig houden. Het gaat vaak pas mis als ik mijn gedachten de vrijeloop laat. Mijn hoofd gaat dan als een bezetene nadenken over zaken die er totaal niet toe doen. Alles lijkt zich dan ook versneld af te spelen en daardoor kan ik niet meer helder nadenken en kalm blijven zit er dan echt niet meer in.

Dit werkt eigenlijk bij iedere paniekaanval ongeveer het zelfde. Ik heb het ook als ik ergens moet parkeren waar geen plek is bijvoorbeeld. Ik heb mezelf dan al zo opgefokt op de weg er heen want wat nou als er geen parkeerplek is? De paniek is er dan al en als die parkeerplek er dan niet is dan raak ik in paniek. Ik wil dan het liefst naar huis maar dit kan natuurlijk niet altijd.

Ik snap dat het voor iemand die niet bekend is met paniekaanvallen misschien stom klinkt. Waarom in paniek raken over kleine dingen maar dat is niet waar de paniek door komt. De paniek bouwt zich al op voor ik naar de supermarkt moet, vooral nu met corona en alle extra maatregelen ben ik al in stressmodus als ik de winkel in ga. Als er dan in de winkel dingen anders gaan dan ik ingecalculeerd heb dan uit zich dat in een paniekaanval. Dat kan dan inderdaad iets heel kleins zijn zoals een product dat er opeens niet is. Teveel mensen om mij heen uit zich ook in een paniekaanval, ik heb dan het gevoel alsof ik geen kant uit kan. Ik voel de paniekaanval vrijwel altijd opkomen. Ik word nerveus en mijn gedachten gaan te snel. Ik ga nadenken over van alles en nog wat, en meestal zijn dit ‘wat als’ gedachten. Soms lukt het mij om de paniekaanval te voorkomen door een ademhalingsoefening te doen maar dit lukt vaker niet dan wel helaas.

Bij mij duurt een paniekaanval vaak lang. Volgens internet duren de meeste paniekaanvallen tussen de 10 minuten en 2 uur. Het is bij mij vaak minimaal een uur en als de paniekaanval weg is heb ik nog uren (soms zelfs dagen) last van vermoeidheid en een zenuwachtig gevoel.

Om dit verhaal een beeld te geven heb ik één van mijn paniekaanvallen gefilmd. Dit filmpje heb ik opgenomen nadat de paniekaanval +- 40 minuten eerder in de supermarkt begon. Ik zat op dat moment vooral vast in mijn gedachten. Ik vind het zelf erg moeilijk om dit filmpje te bekijken omdat het erg confronterend is. Ik vind het ook erg vreemd om mezelf zo terug te zien. Ik heb daarom besloten, om mezelf maar ook mijn familie te beschermen, het filmpje niet te plaatsen. Ik kan mij namelijk voorstellen dat dit voor mijn moeder of Michael naar is om te zien. Ik heb wel online een filmpje gevonden van Joey Kidney. Hij kampt net als ik met paniekaanvallen en heeft dit een week gefilmd. Ik vind veel herkenning in zijn filmpje, mijn paniekaanvallen lijken erg op die van hem.

Wat opvalt in bovenstaand filmpje en wat ik zelf ook ervaar is dat je vaak aan de buitenkant niet kunt zien dat iemand een paniekaanval heeft. Ik word niet agressief, ik ga niet huilen, ik laat niet zien dat er in mijn hoofd een luchtalarm afgaat. Dit maakt het lastig voor mijn omgeving om te zien wat er in mijn hoofd omgaat. Ik heb mij daarom voorgenomen meer te ventileren, meer te vertellen wat mijn gedachten zijn en wat dit met mij doet in de hoop dat ze minder angsten veroorzaken.

Bij Joke werd het al vastgesteld maar ook nu bij Ron komt naar voren dat ik een angst/paniekstoornis heb. Ook geeft Ron aan dat ik hypergevoelig ben waardoor ik emoties in een ruimte als het waren opzuig en al een beeld vorm van een omgeving aan de hand van de energie die ik er voel. Bij Ron leer ik anders naar mijn ‘problemen’ te kijken en deze meer als een gave te zien. Dit heeft tijd nodig maar zal zeker helpen om mijn paniekaanvallen achter mij te laten!

Als je zelf ook last hebt van paniekaanvallen en je wilt eens kletsen dan mag dat natuurlijk altijd! Ook als je gewoon even hoi wilt zeggen kan dat natuurlijk! Mijn mailadres is hetismaan@gmail.com. Ik heb zelf ervaren dat praten heel erg helpt en enorm oplucht!

Bedankt voor het lezen. Ondanks dat ik lang getwijfeld heb dit te plaatsen ben ik blij en opgelucht dat ik het toch gedaan heb!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s