Opdracht van Ron

Zoals jullie weten praat ik met Ron. We hebben het over van alles. Van werk tot privé. We hebben het over mijn angsten, mijn verdriet van vroeger, de twijfels die ik heb en over mijn zelfbeeld. Afgelopen donderdag had ik ook weer een sessie en het was een intense. De intenste tot nu toe.

Ik vermijd winkels. Ga niet meer shoppen in ‘echte’ winkels en ook boodschappen doe ik niet meer. Ik biechtte dit netjes op tegen Ron want liegen heeft tegen een therapeut vrij weinig zin. Je raad het al, mevrouw van Bergen moest gaan shoppen. In ‘echte’ winkels dit keer, niet online dus.. En ik moest alleen, zonder vangnet of hulp.

Ik ging dus afgelopen vrijdag uit het werk naar het winkelcentrum en begon bij de Etos. Ik kocht handzeep en deodorant en vervolgde mijn weg richting Blokker. De Blokker is namelijk mijn minst favoriete winkel in het winkelcentrum. Ik vond dat ik iets moest kopen en aangezien de poffertjespannen alleen op gas konden en wij op inductie koken koos ik voor pedaalemmerzakken. Ik rekende af en ging weer door. Ik wilde (of eigenlijk moest…) ook voor kleding kijken want dit kon toch niet alleen maar online dus ging ik naar de Bristol. Ik had het inmiddels al best warm maar mijn hartslag was gelukkig weer wat gedaald, deze was toen ik het winkelcentrum in ging namelijk 138.

Ik vergat een mandje bij de ingang en durfde niet meer terug te gaan om mijn fout te herstellen, dat voelde een beetje dom namelijk. Ik zag een jurkje en paste deze. Hij was leuk maar ik was er niet zeker van. Ik keek nog wat verder en paste jurkje nummer twee. Dit was een winnaar en mocht dus door naar de volgende ronde. Met mijn jas, tas met gekochte spullen, het uitgekozen jurkje en mijn handtas in mijn armen (door het gebrek aan een mandje…) liep ik richting de schoenen. Ik paste van alles bij de vrouwen afdeling maar niks paste en maat 42 was het grootste dat ze hadden. Ik besloot dus maar bij de mannen te gaan kijken, ik geef daar niet zoveel om. Ik vond daar een paar te gekke schoenen en paste de rechterschoen. Ik was meteen enthousiast. ‘Waar is de linkerschoen?’ Nergens te vinden. Ik besloot dit bij de kassa na te vragen maar als hij er niet stond dan was hij er niet. Wie koopt nu alleen een linkerschoen? Was dit een slechte grap? Ik besloot foto’s te maken van de schoen en de barcode, dan kan ik hem gewoon online bestellen 😉 Ik paste nog een paar Levi’s (schoenen 😉 ) en besloot deze te kopen.

Met mijn buit ging ik richting de fiets, ik had inmiddels een uur gewinkeld en ik vond het mooi geweest. Van Ron moest ik een beloning uitkiezen voor als het zou lukken. ‘Lukken’ betekende: Geen paniekaanval krijgen maar rustig blijven. Rustig is een relatief begrip. Mijn hartslag was hoog en ik had het ongelooflijk warm, ik was ook nerveus maar in mijn geval was dit ‘rustig’. Als beloning koos ik een ijsje eten met Michael.

Zoals je kunt zien is het dus gelukt. Missie geslaagd. Ik vergat in de Bristol, toen ik op zoek was naar de linkerschoen, zelfs dat ik met een opdracht bezig was. Ik was mij in het begin heel erg bewust van alles, van geluid en van mijn omgeving. In de Bristol werd dit aanzienlijk minder! Ik moet zeggen dat ik dat al als een mega overwinning zie!

Ron legde uit, tijdens de laatste sessie, dat je het leven moet zien als een cirkel. Alles in deze cirkel is bekend: je vrienden, familie, dagelijkse bezigheden, ervaringen. Alles buiten de cirkel is onbekend en dus eng. Je kan er natuurlijk voor kiezen in je vertrouwde cirkeltje te blijven maar word je daar gelukkig van? Word je gelukkig van zo’n kleine wereld? Je kan ook stapje voor stapje buiten de cirkel komen, je cirkel word zo steeds iets groter.

De reden dat ik bang ben om te winkelen is omdat mijn paniekaanvallen altijd in winkels gebeuren. Dat maakt mij angstig. Ik schaam mij en daardoor durf ik niet meer. Ik hecht teveel waarde aan wat een ander over mij denkt. Dit moet veranderen. Als ik de mening van andere kan loslaten dan kan ik gewoon weer de dingen doen die ik jaren terug altijd deed zonder er bij stil te staan. Daar gaan we dus aan werken.

De eerste stap is dus gezet. Ik heb gewinkeld. Donderdag ga ik voor stap twee. Boodschappen doen in de Hoogvliet. Ik ga meteen uit het werk, het is dan een stuk rustiger dan na het eten. Ik weet hoe ik mezelf rustig kan houden en ik ga het gewoon proberen. Lukt het niet dan ga ik terug naar de auto en probeer ik het opnieuw.

Het blijft een dagelijkse worsteling maar het word steeds iets makkelijker.

Een gedachte over “Opdracht van Ron

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s