Ik ben trots op ons ♥

In 2014 toen mijn vader net overleden was begon ik deze blog. Ik had een manier nodig om mijn gedachten te ordenen en dacht dat dit de beste manier was. Dat bleek te kloppen, ik vond veel rust in het schrijven en ik heb het sinds februari 2014 daarom non stop gedaan. Het begon met stukken over papa, daarna werd het wat luchtiger maar mijn vader is nooit uit mijn blog verdwenen.

Op mijn blog ben ik eerlijk. Ik ga geen gevoelige onderwerpen uit de weg en ben een open boek. Je kan mij alles vragen en ik geef eerlijk antwoord. Ik sta voor openheid en eerlijkheid.

In de loop van de jaren is het overlijden van mijn vader wat op de achtergrond geraakt. We zijn inmiddels ruim 6,5 jaar verder. Voor ons voelt het nog vers maar voor omstanders is het al lang geleden. Er zijn zelfs inmiddels mensen in mijn leven die niks van die periode afweten. Wat prima is natuurlijk.

Voor mijzelf is het echter heel anders. Ik denk nog iedere dag aan mijn vader. Ik ga nog zeker 2 en soms zelfs 3 keer per week naar zijn graf. Ik koop bloemen bij belangrijke gebeurtenissen en mis hem als hij er niet is op speciale dagen zoals mijn verjaardag of onze bruiloft van 6 weken geleden.

In april 2014 schreef ik het volgende: “Het voelt zo leeg” zegt mijn moeder wel eens en ze slaat de spijker recht op zijn kop! Het voelt verdomd leeg. Zo voelt het nog steeds. Het voelt als een leegte, een soort gat in mijn hart dat nooit meer zal herstellen. Ik denk dat ik in die 6,5 jaar een manier voor mezelf bedacht heb om er mee om te gaan maar ik zal nooit leren er vrede mee te hebben. Dat kan ik simpelweg niet.

In januari zijn we 7 jaar verder. Er zijn 7 jaar voorbij gegaan zonder hem. 7 jaar waarin we hebben gelachen (heel hard!) maar ook belachelijk hard hebben gehuild. We hebben hoogtepunten gekend (samenwonen, trouwen, diploma’s van Anne) en dieptepunten gekend (mijn paniekaanvallen en Anne haar diagnose (MS) ). We hebben alles voorbij zien komen.

Wat deze tijd mij geleerd heeft is dat wij een sterk gezin in. Mijn zusje gaat niks maar dan ook niks uit de weg. Sinds ze MS heeft heb ik haar geen enkele keer horen klagen. Het is een moeilijke situatie maar ze heeft haar tanden erin gezet en gaat er voor. Mijn moeder gaat geen obstakel uit de weg. Ze steunt mijn zusje en ook als ik iets wil bespreken luistert ze. En ik? Ik durf met zelfvertrouwen te zeggen dat ik alles aan kan.

We kunnen blijven hangen in het verdriet en het gemis maar we kunnen ook vooruit kijken en trots zijn op hoe daadkrachtig we zijn. We kunnen trots zijn dat we het zo goed doen. Dat we doorgaan wanneer het moeilijk word. Dat we lachen ook als het even rot is. Dat we het, ondanks alles, ongelooflijk goed doen.

Ik ben trots op ons.

Een gedachte over “Ik ben trots op ons ♥

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s