Daar zat ik dan

Het was donderdag 14.27 uur en ik ging de digitale meeting met Ron in. We zeiden even ‘hoi’ en ‘tijdje geleden weer’ en doken daarna meteen de diepte in. Ron wilde weten hoe het ging en zag ook aan mij dat ik het een beetje opgegeven had. Vechtlust was weg, dat kon hij zien. Ik vertelde dat het enerzijds goed gaat, anderzijds waardeloos. Dat ik gespannen ben en dat ontspannen mij niet goed lukt. Dat slapen nog steeds een ramp is en pillen niet werken. Had hij natuurlijk al voorspelt maar als je wanhopig bent probeer je alles. Ik vertelde dat mensen te pas en te onpas over mijn grenzen heen gaan en ik gewoon niet weet hoe ik netjes en beleefd ‘nee’ kan zeggen zonder achter te blijven met een schuldgevoel.

Ik legde hem het voorbeeld voor met mijn collega (het ‘als het echt niet anders kan..’ appje) en hij vond dat meteen een heel passend voorbeeld. Hij zei, wat ik eigenlijk al wist, ik maak het te vrijblijvend. Ik vraag ‘of ik het morgen kan doen?’. Ik laat ruimte om te kunnen onderhandelen. Ron geeft daarom aan dat als het op mijn ‘vrijheid’ aankomt je geen ruimte tot onderhandelen moet geven. Gewoon een nette ‘Ik geef jou hier morgen antwoord op’. ‘Maar ik heb het nu nodig’ of ‘Maar waarom kan dit niet nu?’ Dan had jij eerder bij mij moeten komen met je vraag. Het komt nu niet uit, ik kijk hier morgen naar. PUNT.

Daarbij heb ik mijn leesbevestigingen op Whatsapp uitgezet. Dan kan ik namelijk rustig nadenken over een antwoord als ik iets gelezen heb en kan ik zelf bepalen of ik überhaupt wel wil reageren. Daarbij schrok Ron dus best wel van het feit dat ik zo weemoedig over kwam. Hij gaf aan dat hij mij kent als een meid die recht op haal doel afgaat, die positiviteit haalt uit kleine dingen, die zich niet zo makkelijk uit het velt laat slaan en nu zat ik daar met mijn hoofd naar beneden. Hij gaf een berg tips over hoe het nu verder kan en na het gesprek voelde ik weer wat hoop. Ik weet nu wat ik kan doen om mijn situatie te verbeteren.

Ik blijf het lastig vinden. Lastig dat ik het alleen niet lijk te kunnen. Hulp vragen is niet erg dat weet ik maar ik heb het gevoel dat ik al een jaar of 4 aan het watertrappelen ben. Misschien leg ik de lat voor mezelf ook te hoog. Ik heb een bepaald beeld in mijn hoofd van wanneer ik écht gelukkig kan zijn maar, wat Ron ook zegt, geluk zit in jezelf. Ik ben teveel afhankelijk van externe factoren, mijn werk of mijn relaties, terwijl ik zelf moet zorgen dat ik mij gelukkig voel. Dit is best een eye-opener en hopelijk geeft mij dit het zetje dat ik nodig heb.

De komende tijd zal weer zwaar worden, ik moet mijn gevoel toelaten en goed naar mijn intuïtie luisteren. Ik vind dit lastig maar ga er voor de volle 100, nee 1000 procent voor. Ik wil weer blij de toekomst in kunnen kijken, ik wil weer blij zijn met de kleine dingetjes, ik wil mezelf weer terug!

wordt vervolgt

2 gedachtes over “Daar zat ik dan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s