Stijgende lijn

Inmiddels zijn we weer een aantal weken verder. Ik werk nog steeds halve dagen. Ik blijf dit doen tot halverwege augustus. Daarbij hoop ik nu toch echt snel bij Joke te kunnen starten. Helaas ligt dit langer dan ik had verwacht bij mijn werkgever ter beoordeling. Joke heeft een burn-out traject voor me opgesteld en ik kan niet wachten om daar in te duiken. Ongeduldig als ik ben had ik wat mij betreft al een week of 3 a 4 eerder willen beginnen maar het is wat het is 😉

De eerste 3 weken van het ‘halve dagen werken’ plan vond ik rommelig. Ik kon het werk moeilijk loslaten en werd ook nog regelmatig gebeld door mijn collega’s. Hierdoor kon ik lastig ontspannen. Sinds een week gaat dit gelukkig een stukje beter wel ben ik in de middag nog erg moe en rust ik daarom vrij veel.

In mijn hoofd probeer ik kalm te blijven/zijn. Ik probeer los te laten wat mij niet dient maar merk dat dit voor mij het lastigste is. Ik ben een overdenker, ik ben iemand die als een spons alles opzuigt, leren dat niet te doen is moeilijk en aangezien ik nu nog nagenoeg geen psychische hulp heb sta ik er ook best wel alleen voor.

Ik merk dat ik de laatste weken mij meer inlees in het boeddhisme. Niet omdat ik boeddhist wil worden of omdat ik op retraite wil maar puur omdat ik het heel interessant vind hoe zij omgaan met tegenslag. In het boeddhisme zoek je zaken heel erg in jezelf. Waarom reageer IK zo? Waarom doet juist DIT mij verdriet? ik vindt de gedachte dat je zaken niet buiten jezelf moet leggen heel interessant. Andere de schuld geven van wat jou overkomt brengt je namelijk niet verder.

Verder wacht ik af tot ik de go krijg om naar Joke te gaan en houd ik mij verder vrij rustig. Ik hobby wat, wandel iedere dag, drink thee op terrasjes en leef op een veel lagere versnelling als dat ik voorheen deed. Ik race niet meer, ik ben zelfs soms een ongelooflijke slak. Heerlijk vindt ik het. Wat ik lastiger vind is dat ik het een ongelooflijk lang en traag proces vind. Ik dacht ‘ik neem een paar weken rust en dan ben ik er weer’ maar niks is minder waar.. Helaas nemen dit soort dingen niet een paar weken in beslag, dit soort dingen duren vaak maanden voor je weer helemaal aan het werk bent en je jezelf weer ‘normaal’ voelt. Gelukkig heb ik de laatste week de rust gevonden dit los te laten en gewoon maar te zien waar het mij brengt. Ik heb ook simpelweg geen energie om hier nu heel hard tegen te gaan vechten 😉

Ik wil nog even zeggen dat als jij merkt dat je niet lekker in je vel zit of als je voelt dat het niet helemaal lekker gaat je zeker aan de bel mag trekken! Ik schaam mij absoluut niet voor de situatie waar ik in zit en dat moet jij ook zeker niet doen! Het enige dat ik achteraf anders zou doen is eerder aangeven dat ik aan het afglijden was, ik heb gewoon te lang gewacht. Maak niet ook die fout en zorg goed voor jezelf. JIJ STAAT OP ÉÉN!

(Via de huisarts kan je praten met een praktijkondersteuner. Dit word volledig vergoed door je zorgverzekeraar. Vraag hier gerust naar als je je niet zo goed voelt. Hij of zij kan je doorverwijzen als dat nodig is. Zo krijg je de hulp die je nodig hebt en die je verdient.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s